ey nefis! Sen, Muhabbetini
kendi nefsine sarfediyorsun. Sen, kendi nefsini kendine mabud ve mahbub
yapıyorsun. Herşeyi nefsine feda ediyorsun, âdeta bir nevi Rubûbiyet
veriyorsun. Halbuki Muhabbetin sebebi, ya Kemaldir; zira Kemal Zâtında
sevilir. Yahut menfaattır, yahut lezzettir veyahut hayriyettir, ya bunlar gibi
bir sebeb tahtında Muhabbet edilir. Şimdi ey nefis! Birkaç Sözde kat'î isbat
etmişiz ki; asıl mahiyetin kusur, naks, fakr, acizden yoğrulmuştur ki;
zulmet, karanlığın derecesi nisbetinde Nurun parlaklığını gösterdiği gibi,
zıddiyet itibariyle sen, onlarla Fâtır-ı Zülcelâl'in Kemal, Cemâl, Kudret ve
Rahmetine âyinedarlık ediyorsun.