Tiyatrosunu izlemiştim, güzeldi. Ama kitabı okuyunca insanların cehaletini tekrar hatırlamak pek iyi hissettirmedi. İskender iyi bir çocuktu, fakat bir kusuru vardı: Fikirleri uğruna savaşmak yerine kaçmayı tercih etti. Madem haklıydın, neden sadece kendi iyiliğini düşündün? İnsanlar için savaşsaydın. İçkiye sığınıp görmezden gelmek… Onlara laf etsen de onlardan farkın kalmıyor.
Diğer kesim ise lafla anlatılmayacak kadar cahil. İnsan gerçekten garip bir canlı; tarih sürekli kendini tekrar ediyor. Zayıf–güçlü savaşı, bitmeyen doyumsuzluk… Bu dünya yetmedi, bir de “diğer dünya”yı çıkardılar. O dünyayı kazanmak için bu dünyayı sattılar. Hadi sat kendi hayatını, kime ne… Ama bazıları o kadar “mükemmel bir kalbe” sahip ki, “Ben tek gitmeyeyim, siz de satın” diyor. “Yok, ben istemem” deme şansın yok; zorla seni de oraya sokuyorlar. Özellikle kadınları. Sanki günah sadece onlara aitmiş gibi. Erkek bir şey yapınca “erkektir olur”, primium paket; kadın yapınca olmaz. Nasıl bir ahlak anlayışı, nasıl bir zihin… Anlamak için onlar gibi olmak gerek, ama zaten anlamaya bile değmez.
Ve son olarak… Eğer sizi doğru yapmaya iten şey korkularınızsa, siz zaten vicdansız ve ahlaksız bir insansınız. O korku olmasa “her şeyi yaparım” diyorsunuz demektir.
·
75 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.