Kolıma Öyküleri, yazarın çalışma kamplarında gerek kendi başından geçen gerekse tanık olduğu trajik öyküleri derlediği, bir unutmama anlatısı. Kitabın sonlarına doğru yer alan Yahudiye Valisi isimli öyküde de unutma–unutmama teması çok etkileyici şekilde işlenmişti. Bana da yazarın temel amacının bu olduğu hissi, bu öyküyü okumamla isim buldu kendine.
Kitabı okumaya başladığımda ilk bölümde beni etkileyen, işaret bıraktığım birçok öykü oldu. Ancak ilerledikçe, her bir öykünün başlı başına derin yaralardan doğduğu daha net anlaşılıyordu. Yazar bence haklı olarak yaşadıklarını ve yazdıklarını içerik bakımından Dostoyevski’nin Ölüler Evinden Anılar kitabıyla karşılaştırıyor. O kitabı da hatırladığım kadarıyla severek okumuştum, sonuçta bir edebiyat dehasından bahsediyoruz. O dönemin çalışma kampları ve kürek cezalarının, Kolıma'daki kamplardan ve maden ocaklarından çok daha iyi koşullara sahip olduğunu, bu nedenle Dostoyevski’nin böyle yazabildiğini öne sürüyor. Bu konuda kendi fikrimi belirtmem gerekirse ben her acının asıl yaşayanına ağır olduğunu düşünüyorum. Her acı her kişi için biricik olmakla böyle bir ayrımın yapılmasının sağlıklı olduğunu da düşünmüyorum.
Bir avukat olarak, yazarın avukat olarak mesleğinden ve dış dünyadan ne kadar uzaklaştığını anlattığı Grişka Logun’un Termometresi öyküsü beni derinden etkiledi.
Kitapta genel olarak bahsedilen; bir köpeğe yapılanları, kazan enjektörüne yapılanları, hastanede mahkûmlara yönelik muameleyi, mahkumlara ölümlerinden sonra yapılanları ve yemek için neler yapmak zorunda kalındığını anlatan öykülerin her biri, farklı açılardan kamp gerçekliğini ortaya koyan güçlü anlatılardı.
Son olarak öyküler boyunca eşlik eden soğuk, kar manzaraları ve yollar da çalışma kamplarındaki atmosferle bağ kurmam için önemli yardımcı unsurlardandı.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.