Gerçek anlamda mahvoldum… Köy Enstitüleri zaten benim için hep hem gurur hem acı kaynağı olmuştur… Bu ülkenin kaybettiği ama bir o kadar da gurur duyulası şeylerini düşünüyorum günlerdir. Biz bir zamanlar gerçekten çok güzel şeyler hayal etmişiz. Ve o hayallerin içinde tertemiz insanlar varmış... Topraklarımın ruhunu böyle anlatan kitaplara ne kadar ihtiyacımız varmış. Ahh içim keşkelerle dolu. Bige Güven Kızılay bu vatana yapılabilecek en güzel hizmetlerden birini bırakmış. Çünkü unuttuklarımızı hatırlatıyor; kaybettiklerimizi, kaybettirilenleri ve yine de içimizde bir yerlerde yaşayan o ışığı… Unutturulan bir hayali tekrar avucuma bıraktı sanki. “Bak, biz böyle şeylere inanmıştık” dedi bana. Ama çok kırgınım… Tarif edilemeyecek kadar kırgınım. Etkisinden çıkıp ne okuyacağımı bilmiyorum. Ellerim bomboş kaldı…
·
131 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.