Gelip geçici bir dünyada iyi ki okumuşum diyeceğiniz türden1000Kitap
İnsan ruhunun derinliklerinde neler hisseder? Yılların yorgunluğu mu? Yaşanmışlıkların yükü mü? Yoksa yaşanmamışlıkların verdiği kırgınlıklar ağır mı gelir?
Bir kitap okursunuz ve alıp sizi ince ince esen acısı ile dağlayan bir yolculuğa sürükler ya, “Dedeye Yol Göründü” öyle bir kitaptı…
Kısacık, derin ve muazzam yükleri ile okuru yalın anlatımı içine hapsediyor…
Birbirini sevmeyen iki insanın evliliğinde kaç düğüm zincir olur da kırılmaz bu bağ ikisini de alıp engin denizlere demir attırır…
Ah kaç kez keşke diyerek hem neneye hem de dedeye hak verdim bilemiyorum ama erimeyen o buzlar zamanla oturur yahut alışılır denilen o evliliğin kırıntılarında kaybolmuşlar…
Babasına öfkesi dinmeyen nenem, yüzün hiç gülmedi, güldürmedi… Evinde belki de biraz huzur bulsa tüm kalbini açacak dedem, bulamadığı huzurunu yollarda, düğünlerde, cenazelerde, çalmasını beklediği aramalarda arıyor…
Dede evden gitse diye bekleyen nenem, dinmeyen kızgınlıklarını söylene söylene atmaya çalışırken, dede belki de evde bulamadığı o aile sıcaklığını dışarıda bulacağına inanıyordu.
İkisi için de zorluklar vardı, yıllar belki de bunları kat kat arttırmıştı. Okura da öylesine içten geçiyor ki insan kendine söz veremeden edemiyor. Bugün hissettiklerini içine atma, gün gelir çığ olur altında kalırsın…
İki yalnızı mı okuduk yoksa anlamlı mesajları mı bulduk bilemem ama yazarımız kesinlikle anlatmak istediğinin fazlasını okura hissettirmiş…
Buruk bir hikayenin içine dalıp gideceğiniz türden bir kitap bırakıyorum size…
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.