Isaac Asimov’un bugüne kadar nerdeyse tüm kitaplarını okudum. Her ne kadar bu kitabı okumadan önce birbiri ile çelişen çok miktarda yoruma göz atmış olsam da bence Vakıf ve Robot serisi ile kıyasladığımda İşte Tanrılar’ın, yazarın en olgun eserlerinden biri olduğunu söylemek mümkün. Roman üç bölümlü yapısı ile farklı dünyaların ve farklı varlıkların gözünden enerji, güç ve sorumluluk kavramlarını inceliyor.
Kitabın konusu kısaca şöyle: Dünya’da iki evren arasında madde alışverişi yapılmasını mümkün kılan bir buluş sayesinde, görünüşte sınırsız ve temiz bir enerji kaynağı bulunur. Ancak bu enerji alışverişi, Evren’in temel fizik yasalarını bozarak her iki paralel evrende de büyük bir tehlikeye dönüşmektedir. Roman, insanların bu gerçeği görmeyi reddedişini, bilimsel kibirlerini ve alternatif bir evrende yaşayan, bambaşka fiziksel özelliklere sahip varlıkların kendi dünyalarını kurtarma çabalarını paralel bir yapıda anlatır.
Asimov’un bence İşte Tanrılar’daki en etkileyici başarısı, kitabın ikinci bölümünde karşımıza çıkan çok cinsiyetli yabancı türün duygularını, ilişkilerini ve toplum yapısını şaşırtıcı derecede canlı bir şekilde aktarması. Bilimsel teori bağlamında kitap birazcık ağır bir kurguya sahip olsa da, romanın asıl gücü karakterlerin etik ikilemleri ve gerçeği kabul etmenin ve paylaşmanın bedeli üzerine kurulu.
Son bölümde Ay’daki koloninin devreye girmesiyle hikâye daha da maceracı bir tona bürünüyor ve romanın çözümü, Asimov’un bilimsel altyapısı ve eleştirel tutumunu bir arada barındırıyor.
İşte Tanrılar hakkında biraz araştırma yaptığımda, Asimov’un Pulitzer’e en çok yaklaşan romanı olarak değerlendirildiğini gördüm. Bence bu değerlendirmeyi hak ediyor. Asimov bu romanda hem ilginç ve üzerinde doğru olabilir mi acaba diye düşündüren bir bilimsel fikir ortaya atmış, hem de insan ve insan olmayan varlıkların doğasını ve duygu halini çok iyi yansıtmış. Akıcı, düşündürücü ve yer yer duygusal bir bilimkurgu klasiği arayanlar için kuvvetle öneririm.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.