Kürk Mantolu Madonna'nın Gölgesinde...Duygu ve Düşünce
Gecenin içinden süzülen ince bir sessizlik vardı.
İnsan sesinin ulaşamadığı, şehrin bile nefesini tuttuğu bir an…
Raif’in hayatı da işte böyle bir sessizliğin üzerine kurulmuştu;
kimsenin duymadığı, kimsenin bilmediği bir iç konuşmanın ağırlığıyla akıp gidiyordu.
Herkesin gözünde sıradan görünen bu adam,
kendi içinde koca bir evren taşırdı.
Sanki yıllardır kimse açmamış bir sandık gibi;
tozlu ama değerli, eski ama yaşayan…
Bir gün o sandığın kapağı, Berlin’in soğuk bir sabahında aralanmıştı.
Bir resmin karşısında, dünyası bir anda yerinden oynamıştı.
Bir kadının yüzü…
Dokunulmasa bile insanın içini ısıtan bir ışık,
soğuk bir gecenin ortasında uzaktan görülen tek sıcak pencere gibi.
Maria Puder.
Güçlü görünen ama içinden hüzün sızan bir kadın…
Adımları kararlı, bakışları derin;
yüreğiyse incinmiş, ürkek bir kuş gibi titrek.
Raif’in sessiz dünyasında onun gelişi,
bir ormanın içinden geçen yumuşak bir rüzgâr gibiydi.
Ne gürültüyle geldi ne de varlığını dayattı.
Sadece dokundu…
Sessizce, temkinle, usul usul.
Onların yakınlaşması bir aşkın doğuşu değil,
iki yalnızlığın birbirine yaslanmasıydı aslında.
Kelimelerin eksik kaldığı yerde bakışlar konuştu;
dokunmadan anlayan bir dil keşfettiler.
Öyle bir dil ki,
ne geçmişin yaralarını gizledi
ne de geleceğin korkularını bastırdı.
Sadece şimdiye ait bir gerçeklikti bu.
Raif, Maria’nın yanında ilk kez kendini görünür hissetti.
Kimsenin değer vermediği ruhu,
onun gözlerinde kıymet buldu.
Maria ise Raif’in sadeliğinde
hiç kimsenin ona sunmadığı bir huzur buldu;
yargısız, beklentisiz, sahiplenmeyen bir sıcaklık.
Ve aşk böyle doğdu:
Ne büyük sözlerle, ne de dramatik anlatımlarla.
Bir akşamüstü karanlığına karışan nefesler gibi
sessizce, ağır ağır…
Fakat kader, insanın kalbinden habersizce atar adımlarını.
Aşkın en çok parladığı yerde
gölge de en çok uzar.
Raif’in içine işleyen bu tuhaf mutluluk,
bir gün aynı yerden yara aldı.
Kayıp, beklenenden daha hızlı,
acı beklenenden daha derin geldi.
Aşkın parlattığı iç dünya,
bir anda karla kaplanmış bir bahçe gibi sessizleşti.
Raif o günden sonra konuşmadı.
Konuşsa bile kimse duymadı.
Çünkü bazı acılar kelime kabul etmez,
bazı vedalar sesle değil,
sadece içte yankılanan bir boşlukla yaşanır.
Maria’nın yokluğunda,
Raif’in kalbi bir deftere dönüşmüş gibiydi;
sayfaları dolu ama kimsenin okumadığı bir defter…
Ve o defter, ancak ölüm sessizliğine karışınca
gerçek anlamını buldu.
Belki de aşk dediğimiz şey,
iki insanın birbirine kavuşması değil;
bir insanın, diğerinin içindeki en derin yerle karşılaşmasıdır.
Raif ve Maria işte tam da orada buluştular:
İnsanın kendiyle en dürüst, en çıplak, en savunmasız hâlinde.
Ve hikâyeleri bitse bile,
kalplerindeki iz hiç silinmedi…
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.