Fatih'ten Harbiye'ye giden toplu taşıma insanın hayatını değiştiriyor resmen. Garp mı şark mı derken insanın kafası karışıyor. Arzu mu, heves mı, istek mi, ihtiyaç mı? Yoksa tabiri caizse attan inip eşeğe binmeyi inkar etmek mi? Düşünmek ve tartışmak gerekir. Neriman benim bekli de hiçbir zaman anlamayacağım halleri hayal ediyor, hiç bilmediği durumlarda bulunmayı ümit ediyor. Kendi sanrılarının gerçek olduğuna inanmak istiyor.
Bir yanda şarklı bir sevgili diğer yanda garblı bir genç, bir tarafta gösteriş şatafat ve parıltılı bir yaşam diğer tarafta taş duvar bir ev, yaşlı bir baba, geçim zorlukları... Her an değişmeye müsait fikirler ve ruh halleri, herkesten ve her şeyden etkilenen bir genç kız ki sıkışıp kalmış iki yanın arasında. Neriman... Seni bile anlıyorum. Bile dediğime bakma herkesi anlamak gerçekten istemiyorum çünkü ama anlıyorum.
O ya da bu şekilde, öyle ya da böyle, neden ya da nasıl olduğunun hiç önemi yok. Bir karar verdi ve sonuçtan herkes memnun. Umarım en çok da Neriman mutludur.
Diyecek çok şey var belki ama Neriman'ı düşünürken onun kafa karışıklığı sanırım bana da bulaştı. Son olarak demek istediğim:
Umarım kimseye taşıdığı ruh yük olmasın.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.