Erman Şahin'den yara izlerinin bile kanadığı öyküler
Karanfilin İzi Kaldı Erman Şahin’in 2023’te yayımlanan öykü kitabı, daha ilk sayfada kime adandığını söylediğinde okuruna nerede durduğunu hissettiriyor: "okula gönderilmeyen ablalarıma ve yarası dikiş tutmayan kadınlara." Bu ithaf, kitap boyunca karşımıza çıkacak kadınlar, kayıplar, sessiz acılar ve toplumun görmezden geldiği hikâyeler için bir kapı aralıyor. Dışarıdan bakıldığında birbirinden bağımsız on dört öykü varmış gibi görünse de, aslında her biri aynı yaranın farklı yerlerinden sızan bir acıya benziyor.
Kitabın açılışındaki öykü, son yıllarda sıkça duyduğumuz ve her defasında içimizde şüphe bırakan o “balkondan düşme” vakalarını gündeme getiriyor.
Ardından gelen hikâyelerde şehirde kaybolan insanların yarattığı boşluk çıkıyor karşımıza. Sadece bedenlerin değil, hayatların da sızdığı karanlık geçitleri görüyoruz. Bu kayıpların bıraktığı duyguyu anlatırken Şahin’in kurduğu cümle, öyküye yerleşen ağır atmosferi tamamlıyor: “Şehrin arka yüzünde kalan sokaklar, boşaltılan her toprak parçasının şehirdeki eş anlamlı sözcüğüydü.” Böylece okur, kaybın sadece insanlar üzerinden değil, mekânlar üzerinden de nasıl iz bıraktığını hissediyor. Başka bir öyküde yazar, patlamanın gerçekleştiği meydanı şehrin tenindeki doğum lekesine benzetirken, diğer bir öyküde çağımızda sınırların kulağımıza tıkadığımız pamuklar olduğunu söylüyor. Yine de kitap, karanlığın içinde bir damla umut aramaktan vazgeçmiyor; bir öyküde geçen, “İnsan umut etmekten vazgeçmiyor ve umuduna her gün sözcüklerle su veriyor” ifadesi okura can suyu oluyor.
Darbe sonrası Yeşilçam’ın kırılgan dönemini anlatan öyküde idealizmle gerçeklik çatışıyor. "Sanki hangi cümlenin içine kendini koysa o cümlenin ögeleri hışımla onu kapı dışarı edecekti.” Bu duygu, iki arkadaşın hayatlarının bambaşka yollara savrulduğu bir tutuklanma hikâyesi üzerinden veriliyor ve kelimelerin bile insanı taşımadığı bir ruh hâlini bize geçirmeyi başarıyor.
Son öyküde anlatı, köpeklerin bakışına teslim ediliyor ve son yıllarda yaşanan toplumsal hareketlilik bu farklı perspektiften aktarılıyor. Bu tercih, kitabın bütününe yeni bir soluk katarken aynı zamanda insanın davranışlarını dışarıdan, neredeyse yabancı bir gözle görmemizi sağlıyor.
Göç, kayıp, darbe, sınıf farkı, dostluk, yas ve umudun inadı… Hepsi sade bir dille, gösterişsiz ama yaraya dokunan bir tonla işlenmiş. Kitabın genel tavrı, hayatın görünmeyen taraflarına dikkat kesilmek ve unutulmuş hikâyelerin sesini duyurmak üzerine kurulu.
Son sayfa kapandığında, geriye insanın taşıdığı izlerin hiçbir zaman tamamen silinmediğini hatırlatan bir duygu kalıyor. Hayata sessizce direnmiş insanların izlerini takip etmek isteyenlere, duygunun ağır ama gerçek hâlini arayanlara gönül rahatlığıyla önerilebilecek bir kitap.1000Kitap
Karanfilin İzi Kaldı Erman Şahin’in 2023’te yayımlanan öykü kitabı, daha ilk sayfada kime adandığını söylediğinde okuruna nerede durduğunu hissettiriyor: "okula gönderilmeyen ablalarıma ve yarası dikiş tutmayan kadınlara." Bu ithaf, kitap boyunca karşımıza çıkacak kadınlar, kayıplar, sessiz acılar ve toplumun görmezden geldiği hikâyeler için bir kapı aralıyor. Dışarıdan bakıldığında birbirinden bağımsız on dört öykü varmış gibi görünse de, aslında her biri aynı yaranın farklı yerlerinden sızan bir acıya benziyor.
Kitabın açılışındaki öykü, son yıllarda sıkça duyduğumuz ve her defasında içimizde şüphe bırakan o “balkondan düşme” vakalarını gündeme getiriyor.
Ardından gelen hikâyelerde şehirde kaybolan insanların yarattığı boşluk çıkıyor karşımıza. Sadece bedenlerin değil, hayatların da sızdığı karanlık geçitleri görüyoruz. Bu kayıpların bıraktığı duyguyu anlatırken Şahin’in kurduğu cümle, öyküye yerleşen ağır atmosferi tamamlıyor: “Şehrin arka yüzünde kalan sokaklar, boşaltılan her toprak parçasının şehirdeki eş anlamlı sözcüğüydü.” Böylece okur, kaybın sadece insanlar üzerinden değil, mekânlar üzerinden de nasıl iz bıraktığını hissediyor. Başka bir öyküde yazar, patlamanın gerçekleştiği meydanı şehrin tenindeki doğum lekesine benzetirken, diğer bir öyküde çağımızda sınırların kulağımıza tıkadığımız pamuklar olduğunu söylüyor. Yine de kitap, karanlığın içinde bir damla umut aramaktan vazgeçmiyor; bir öyküde geçen, “İnsan umut etmekten vazgeçmiyor ve umuduna her gün sözcüklerle su veriyor” ifadesi okura can suyu oluyor.
Darbe sonrası Yeşilçam’ın kırılgan dönemini anlatan öyküde idealizmle gerçeklik çatışıyor. "Sanki hangi cümlenin içine kendini koysa o cümlenin ögeleri hışımla onu kapı dışarı edecekti.” Bu duygu, iki arkadaşın hayatlarının bambaşka yollara savrulduğu bir tutuklanma hikâyesi üzerinden veriliyor ve kelimelerin bile insanı taşımadığı bir ruh hâlini bize geçirmeyi başarıyor.
Son öyküde anlatı, köpeklerin bakışına teslim ediliyor ve son yıllarda yaşanan toplumsal hareketlilik bu farklı perspektiften aktarılıyor. Bu tercih, kitabın bütününe yeni bir soluk katarken aynı zamanda insanın davranışlarını dışarıdan, neredeyse yabancı bir gözle görmemizi sağlıyor.
Göç, kayıp, darbe, sınıf farkı, dostluk, yas ve umudun inadı… Hepsi sade bir dille, gösterişsiz ama yaraya dokunan bir tonla işlenmiş. Kitabın genel tavrı, hayatın görünmeyen taraflarına dikkat kesilmek ve unutulmuş hikâyelerin sesini duyurmak üzerine kurulu.
Son sayfa kapandığında, geriye insanın taşıdığı izlerin hiçbir zaman tamamen silinmediğini hatırlatan bir duygu kalıyor. Hayata sessizce direnmiş insanların izlerini takip etmek isteyenlere, duygunun ağır ama gerçek hâlini arayanlara gönül rahatlığıyla önerilebilecek bir kitap.··
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.