Ölüm cezasına karşı olan Hugo,idam cezasını eleştirmek için bu kitabı yazmıştır.Bunun yanı sıra Paris’te bir idamı izledikten sonra “Ben bu vahşeti durduracağım” diyerek kalemi eline aldı. Kitap ilk yayımlandığında yazarın adı belirtilmemiştir, çünkü hükümetin tepkisinden çekiniliyordu.Şimdi kitabın içeriğine geçelim.
Bizler okur olarak mahkumun kim olduğunu bilemeyiz.Çünkü yazarın burada ki amacı ``kişi`` değil ``insan``.
Roman,mahkumun idamından son 3 gününü kendi günlüğüne yazmasıyla ilerler.Mahkum; 36 yaşında, karısı ve küçük kızı olan,cinayetten dolayı idama mahkum edilmiş biridir.Yazar suçun ayrıntılarından bahsetmemiştir, çünkü kitapta ön plana çıkarmak istediği mahkumun psikolojik çöküşüdür.
İdama saatler kala mahkum;özgürlüğün kıymetini,aile sevgisini,hücrede geçirdiği uzun geceleri,umut ve umutsuzluk arasında gidip gelen ruh halini okura çıplak dille çok iyi anlatmaktadır.
Kitabın son bölümünde mahkum sessizidir.Çünkü kurtulacağına dair olan bütün umudu,cellatlar kapıyı açıp içeri girdiği an bitmiştir artık.O an kısa ama çok güçlü.Bu yüzden Hugo dramatik sonla kitabı bitirmemiştir, gerçek olduğu için sarsıcıdır çünkü.
Kitap cidden çok iyi anlatıma sahip,tek bir karakter üzerinden bütün bir adalet sistemi eleştirilmektedir.Ayrıca kitabın yayımlanmasından sonra Fransa'da idam cezası tartışması başlamıştır.
Kitapta benim yıkıldığım an mahkumun kızı ile karşılaşması...Çaresizliğin en sert şekilde hisettirildiği andı. Mahkum idama götürülmeden önce kızıyla karşılaşır.“Kızım… benim güzel kızım…” diye fısıldar.Ona sarılmak ister,ama ne acı ki kızı onu tanımaz ve korkarak babasından kaçıp, annesinin eteğine tutunur.Baba kimliğinin bile elinden alındığını gören mahkum gözyaşları içinde “Keşke beni hiç görmeseydi… beni böyle hatırlayacaksa, hiç hatırlamaması daha iyi” diyerek ağlamaya devam etti.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.