Oradasın, biliyorum. Bu satırları okuyorsun. Şimdi bu satıra geçtin, kaşların çatıldı. Kafan karıştı. Kimle konuştuğumu, bu satırları kime yazdığımı anlamaya çalışıyorsun. Ben bu satırları sana yazıyorum. Ona, buna, şuna değil. Sana yazıyorum. Dünyanın her neresindesin bilmiyorum, hangi şehrin hangi sokağında okuyorsun bu yazdıklarımı bilmiyorum. Bir otobüste misin, trende misin, saat orada kaç? Bilmiyorum… Ekrana dökülen saçların ne renk inan bana tahmin edemiyorum. Ve inan bana, bunların hiçbirinin önemi yok. Saçlarının renginin, saçlarının olup olmamasının, nerede olduğunun, saatin kaç olduğunun… Tek önemli olan sensin. Bu satırları okuyor olman. Neler yaşadın, neleri atlattın, neler yaşayacaksın, neleri atlatmak zorunda kalacaksın bilmiyorum. Tek bildiğim var, bu dünyada çıkmaz sokak yok. Sonuna geldiğini düşündüğün her yolda, o yolun sonunda bir duvar da görsen adım attığında yıkılacak o duvar. Belki mahvolmuş bir haldesin, belki pes ettin, belki çaresizsin, belki artık hiçbir şeyin iyi olacağına inanmıyorsun. Ama sen bu satıra geçtiysen, hâlâ umut var demektir. Çünkü bu satırları okumaya devam ediyorsan bu satırlardan bir kurtuluş yolu, bir cevap arıyorsun demektir. Derin bir nefes al. Bir nefes daha. Ve bil ki, ‘Vardır elbet bir çıkılacak yol.’ Yeter ki o yola adımını at. O telefonu eline al, kendini tuttuğun o mesajı at. Aynanın karşısına geç, kendine bir bak. O kadar değerlisin ki kendinin kendine yazık etmesine izin verme, saçlarını tara. Bir özür dile kendinden. Kendine yaptığın haksızlıklar için, kendini soktuğun o çıkmaz sokak için, kendini suçladığın her an için özür dile kendinden. Bu dünyadaki en önemli insan sensin. Bu dünyadaki en değerli insan sensin. Başkalarına verdiğin değerin yarısını bile kendine vermediysen eğer, şimdi bir kez daha özür dile kendinden. Ve bir kez daha. Her ne olursa olsun her ne yaşamış olursan ol herkes gittiğinde bile ruhun seninle kalacak…Bunun adı eğer bencillikse bencil kal kimseyi kendinden fazla önemseme.Zaten bu zamana kadar hep kendinden başkalarını düşündüğün için kırılmadın mı? Unutma; Senin en yakın arkadaşın, en daimi ailen sensin… senin ona, buna başkasına ihtiyacın yok sadece kendine var. Sevgiyle kal..🌼
··
1.644 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
En çok umut eden kalbime ve bu yazıya inat ne diyorum biliyor musun? Yazdığın her satır haklı, her satır gerçek. Çünkü en çıkmaz yollar bile bir şekilde seni bir yere götürür. Ama ruhum istiyor mu? Artık devam etmek, o yolun sonunu görmek istiyor mu? Yorgun, hem de o kadar yorgun ki... Artık bedenine acı çektiriyor. Kafesini, onu özgürlükten alı koyan bedene zarar veriyor. Belki bunu fiziksel yaralarla yapmıyor ama kendini aç bırakıyor bazen. Midesine her şeyi haram görüyor. Kalbine çiçekleri hor görüyor. Ruhum kafesinden çıkmak istiyor. Bense ona hâlâ umut vadediyorum. Olmayan bir şey vadediyorum. Ama yine de her yeni gün de kendimi seviyorum, kendimi affetmeyi deniyorum. Denemekle uğraşıyorum. Belki yolum beni öyle biriyle kesişir ki... Ruhum artık kafeste gibi hissetmez. Ben galiba bunun için yaşıyorum. Sevgiyle kal...
@Saturndenkacann aldığın kararlara bağlılık beni çok şaşırttı böyle devam 😂
