Bazen bir anahtar, yalnızca bir kapıyı değil; bir yuvayı, bir hatırayı, bir umudu açar…”
Bu kitap; bir lokantanın duvarlarında saklı hatıraları, bir çocuğun gözünden sorumluluk almayı, bir dedenin kalbinde bir ömür taşıdığı özlemi ve Filistin’in hiç sönmeyen “eve dönme” arzusunu, sade ama çok derin bir dille anlatıyor.
Raci, dedesinin lokantasında kasaya geçince sadece hesap yapmayı öğrenmiyor; insanların neden anahtar bıraktığını, kimilerinin anahtarını neden geri alamadığını, bazen bir evin sadece bir hatıradan ibaret kalabildiğini fark ediyor.
Çünkü o anahtarlar, Filistin’de yarım kalmış hayatların sessiz tanıkları…
Kübra Ceylan’ın resimleri kitabı bir masala değil, bir hafıza yolculuğuna dönüştürüyor. Karpuzlar, zeytin dalları, Kubbetü’s-Sahra desenleri, sofralar, kuşlar… Hepsi evini özleyenlerin kalplerinde sakladığı semboller gibi.
Halil İbrahim İzgi’nin dili ise hem çocuklara hem yetişkinlere ulaşan yumuşaklıkta:
Basit cümlelerle derin bir acıyı, incitmeden ve incinmeden anlatmayı başarıyor.
Bu kitap; savaşın çocuklara bıraktığı boşlukları, umutla onarmanın mümkün olduğunu fısıldıyor.
Bir anahtar bazen bir eve açılmaz ama bir kalbe, bir hatıraya, bir geleceğe açılabilir.
4–10 yaş için uygun.
Göç, aidiyet, hafıza, dayanışma temalarını işler.
Sınıf kütüphaneleri için mutlaka öneririm.
Çünkü herkesin bir anahtara, bir eve, bir umuda ihtiyacı vardır…
·
184 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.