Bu kitap ölüm hakkında değil, sona eren bir hayat için duyulan hüzün hakkında..
#bahçıvanveölüm #georgigospodinov
#kitapkonusu
Bazen birini kaybettiğinde geriye kocaman bir sessizlik kalıyor…
Evde dolaşırken, bir eşyanın yerini değiştirirken, hatta su içerken bile. Çünkü aklın hep oraya gidiyor: “Bunu görünce gülümserdi… Bunu severdi… Şu anda olsa şöyle derdi…”
Aslında yokluğu değil, geride bıraktığı küçük izler vuruyor insanın kalbine.. Bir kıyafet, bir fotoğraf, yarım kalmış bir cümle… Ona ait her sey..Hepsi ayrı ayrı çarpıyor. Gün içinde gülebiliyorsun, konuşabiliyorsun ama bir anda o boşluk gelip seni omuzlarından tutuyor..Ve bir boşluğa dikiyorsun gözlerini.. Boğazında bir yumru..
Özellikle sayfa 194,Gospodınov o kadar güzel anlatmış, o kadar güzel betimlemiş ki; yüreğimde hissettim..
Ve en zor olanı da şu: Hayat devam ediyor… ama senin içinde bir şey aynı kalmıyor.Eski sen olamıyorsun..Onunla konuşamadığın her an, onunla paylaşamadığın her küçük mutluluk… hepsi ayrı ayrı sızılıyor.
Ama yine de bir yerlerden güç buluyorsun. Çünkü o insan seni yaşamaya bırakıp gitmedi — senden geriye kalanlara tutunmanı istiyor gibi hissediyorsun. Bazen bir koku, bazen bir müzik, bazen bir anı… Sanki “Buradayım” der gibi.
Kısacası ben yazarın kalemini çok sevdim, vermek istediği duyguyu o kadar güzel kaleme dökmüş ki; gerçekten okura bunu hissettiriyor..
Bu tarz kitapları seviyorsanız mutlaka okuyun derim..
Babam bahçıvandı.Şimdi bir bahçe..
Bazen düşünüyorum da acıyor, en somut fiziksel acı, dünyadan ayrılmamızı kolaylaştırmak için gönderilmiş olmalı..S (71)
Mutluluk kısa sürer, tıpkı o Bahar açıp solan nergisler ve fulyalar gibi. Hüzün, her şeyi boğan ve babamın onlardan kurtuluş yok dediği inatçı otlar gibi uzun süre kalır. S (92)
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.