“İnsanın insana en çok benzediği çağ, çocukluk galiba…”
Bir dönem romanı okurken hem bir yasak aşkın ağırlığını hem de bir ülkenin değişen çehresini bu kadar sade ama derinden hisseden çok az kitap oluyor… Mino’nun Siyah Gülü tam olarak böyle bir roman.
Bağ evinde resimlerine sığınan Münevver…
Kendi hikâyesini sessizce taşıyan Ayşe…
Bir idamın gölgesinde büyüyen Zehra…
Üç kadının yolları, bir aşkın susturulmuş hikâyesinde birleşiyor.
Roman ilerledikçe mektuplar beliriyor; sesler, suskunluklar, geçmiş ve pişmanlık birbirine karışıyor.
Bazen aşkın imkânsızlığına, bazen bir dostluğun güvenine, bazen de gençliğin o tarifsiz heyecanına tanıklık ediyorsunuz.
Hüsnü Arkan, bir ülkenin yaralarına dokunurken aynı anda insan kalbinin en kırılgan yerini anlatıyor.
Ve kitap bittiğinde geriye sadece bir hikâye değil, içte hafifçe sızlayan bir duygu kalıyor.
⸻
Kitaptan akılda kalanlar:
• “Hayatı karmaşık yapan çoğu zaman gerçekler değil; bizim düşündüklerimiz…”
• “Hissedebiliyorsan hâlâ yaşıyorsun demektir.”
• “Galiba olgunlaşmak diye buna diyorlar; her şeyi kabul etmeye başlıyorsun…”
·
21 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.