Beklenti ne kadar yüksek olursa o kadar kötü sonuç oluyor...
Sırların Sırrı, Dan Brown’un o bildik entelektüel atmosferini Prag’ın gotik dehlizlerine taşıdığı, "kurgu karakterler dışında her şey gerçektir" iddiasıyla okuyucuyu yine araştırmaya sevk eden bir eser. Robert Langdon bu kez simyacıların ve gökbilimcilerin başkentinde, "İnsanlık kendi tanrısı olabilir mi?" sorusunun peşine düşerken, bilim ve mistisizmin sınırlarında dolaşıyor. Kitap, Noetik bilimden kuantum fiziğine, tarihi gerçeklerden kolektif bilince kadar doyurucu bir kültürel hazine sunsa da, Langdon’ın önceki maceralarına kıyasla biraz daha geri planda kaldığını ve hikayenin Katherine Solomon karakteri üzerinden daha baskın ilerlediğini söylemek mümkün.
Yazarın İslam dünyasına teğet geçen tavrı ve kader ile bilimsel irade arasındaki gelgitleri, kurgunun finalinde okuyucuyu o beklenen vurucu etkiden biraz mahrum bırakıyor. Amerikan pragmatizmi ile kadim sırlar arasında sıkışan final, zihin yönlendirmeleri ve dijital ölümsüzlük gibi yakıcı meseleleri masaya yatırsa da, serinin bir hayranı olarak artık Langdon’ın mutlu bir emekliliğe ayrılma vaktinin geldiğini düşünüyorum. Yine de Prag’ın büyülü atmosferinde geçen bu kovalamaca, içerdiği zengin dipnotlarıyla okunmaya değer bir macera vaat ediyor.
Bir film gibi...
Daha fazlası için bloğumda yazdım:
hknkr.com/kitap-inceleme-...
iyi okumalar.
·
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.