Bugün sizlere umut dolu bir kitapla geldim. @_cumaklc ’ın yazdığı “Umuttan Vazgeçmek Kaybetmektir” kitabı, insanın içindeki en sessiz kırılmaları bile nazikçe eline alıp ışığa doğru taşıyan o sakin ama etkili kitaplardan biri. Sayfaları çevirdikçe hissettiğim şey, yazarın bize yukarıdan bakan bir öğüt tonu değil; tam tersine, aynı yoldan geçmiş biri gibi yanınızda yürüyen, nefesini duyduğunuz o dostane yaklaşım. Hayatın daraldığı, yolların birbirine dolaştığı, insanın kendi gölgesine bile yabancılaştığı o anlarda; “yeniden başlamak” fikrini öyle yormadan, öyle doğal bir şekilde anlatıyor ki, farkında olmadan omuzlarınızdan bir yük iniyor.
Kitapta en sevdiğim şey, umudu bir süs, bir slogan ya da parlatılmış bir teselli olarak değil; küçük küçük adımlarla, günlük hayatın içinden örneklerle, çok gerçek bir direnç olarak göstermesi. Kırıldığın yerleri inkâr ettirmiyor, “tamam, düştün ama burası yolun sonu değil” diyor adeta. Bu yüzden metin bir kişisel gelişim kitabından çok, uzun zamandır konuşmadığınız ama sizi iyi anlayan bir arkadaşınızın sakin sesi gibi.
Kısa bölümler, akıcı anlatım ve bir anda içini ısıtan cümleler… Bazen bir paragrafta kendi hikâyenizden bir parça buluyorsunuz, bazen hiç düşünmediğiniz bir yerden gelen küçük bir cesaret dokunuşu… Okurken, umudun hayatta dev adımlarla değil, çoğu zaman minicik bir kıpırdanışla başladığını hatırlıyorsunuz.
Eğer hayat son zamanlarda biraz yorucu geldiyse, içinizdeki ışığı yeniden hatırlamak istiyorsanız ve size gerçekten eşlik eden bir metin arıyorsanız doğru yerdesiniz. İyilikle ve kitapla kalın. Umut dolu güzel günlere.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.