Hastalık, Aşk ve Kurulamayan Bağ
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu benim için kötü bir kitap değildi ama okurken güçlü bir bağ da kuramadım. Roman boyunca anlatılan acıya, hastalığa ve duygusal yoğunluğa rağmen kendimi karakterlere yakın hissetmedim. Belki de bunun nedeni, anlatılan aşkın ve duygusallığın bana fazla gelmesiydi. Karakterlerin yaşının çok küçük olması, bu kadar yoğun bir aşk ve duygusal yükün bana yapay gelmesine neden oldu.
Kitabı okurken günümüz dünyasından tamamen kopamadığımı fark ettim. Bazı romanlarda bu kopuş kolay olurken, burada olmadı. Anlatılan duygular bana çok uzak kaldı ve bu da romanın içine girmemi zorlaştırdı. Olan biteni izledim ama hissetmedim.
Nüzhet karakteri de bu mesafede etkiliydi. Derinlikli bir karakter olarak kalmadı benim için. Bu kadar büyük bir aşkın merkezinde olan birinin daha ilgi çekici, daha çok katmanı olması gerektiğini düşündüm. Kara sevda anlatılırken, sevilen karakterin de okuru çekmesi gerektiğine inanıyorum.
Romanın sonuna geldiğimde de çok güçlü bir etki hissetmedim. Ne sarsıldım ne de rahatsız oldum; daha çok nötr kaldım. Okumak bana kötü bir şey katmadı ama çok şey de kazandırmadı. Bitirdiğimde aklımda kalan, hikâyeden çok mesafeli kalmış olma hissiydi.
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, birçok okur için çok etkileyici olabilir ama benim için daha çok izlenen, uzaktan bakılan bir hikâye olarak kaldı.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.