Bahçıvan ve Ölüm – Georgi Gospodinov
Kitaba ilk başladığımda gerçekten derin bir acı hissettim. Bahçıvan ve Ölüm, ailesinden birini bir hastalık sürecinde kaybetmiş ya da böyle bir sürece tanıklık etmiş insanları çok derinden etkileyebilecek bir kitap. Hatta kayıp yaşamamış olsanız bile, kanser gibi uzun ve yıpratıcı bir hastalıkla yolu kesişmiş herkes için okuması zaman zaman zorlayıcı olabilir.
Bahçıvan ve Ölüm sadece ölümü anlatan bir kitap değil. Daha çok, bir babanın ölmeden önceki zamanlarını, hastalıkla birlikte değişen gündelik hayatı ve geride kalanların zamana tutunma çabasını anlatıyor. Büyük olaylardan çok küçük anlara odaklanıyor.
“Babamın doğum günüm için aramadığı ilk yıl.”
“Babamın ölümünden 20 gün sonra.Ailenin yeni takvimi.”
“Babamsız geçen bir Noel.”
Bu cümleler beni derinden etkiledi. Çünkü yasın tam olarak böyle ilerlediğini hatırlatıyor: büyük bir kopuştan ziyade, küçük ama can yakan eksilmelerle.
Kitap genel olarak akıcı ve sade bir dile sahip. Ancak yer yer dilin bilinçli olarak ağırlaştığı, okuru zorlayan bölümler de var. Bana kalırsa bu bir eksiklikten çok, anlatılan duygunun doğal bir sonucu. Çünkü bazı acılar zaten hızlı okunamıyor.
Bahçıvan ve Ölüm, bağırarak değil fısıldayarak anlatan; bitirdiğinizde içinizde sessiz bir ağırlık bırakan bir kitap. Ölümle yüzleşmekten çok, onunla yaşamayı öğrenmeye dair çok incelikli bir metin.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.