okurken acele edemedim. Zaten aceleye de gelmiyor. Sayfalar ilerledikçe insanın içi ağırlaşıyor ama bu ağırlık boğucu değil; daha çok tanıdık. Hayatın bir yerinde herkesin karşılaşacağı o sessiz vedalaşmayı anlatıyor.
Bir baba, bir bahçe, yavaş yavaş yaklaşan bir son… Büyük cümleler yok, dramatik sahneler yok. Ama tam da bu yüzden çok gerçek. Bahçıvanın toprağa gösterdiği sabırla hayata gösterdiği sabır aynı. Ölüm bir düşman gibi değil, beklenen bir mevsim gibi duruyor kitapta.
Beni en çok etkileyen şey, anlatının sakinliği oldu. Ağlatmaya çalışmıyor ama insanın boğazına oturuyor. Okurken kendi babanı, kendi kayıplarını düşünmeden edemiyorsun. Bitirdiğimde “çok güzeldi” demedim; daha çok “içimde kaldı” dedim.
Bu kitap bana şunu hissettirdi:
Bazı vedalar bağırarak olmaz.
Bazıları sessizce olur,
ve en çok onlar acıtır.
Bahçıvan ve Ölüm, ölümle değil; geride kalanların taşıdığı sevgiyle ilgili bir kitap. Okuyup unutulacaklardan değil, durup hatırlatanlardan.
·
90 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.