pain more pain..Alıntı
“Birtakım şeyler kırılır, bazen kırılanlar onarılır, fakat çoğu durumda fark edersin ki kırılan ne olursa olsun hayat o kaybı telafi etmek için yeniden şekillenir, bazen de muhteşem olur bu şekilleniş.” ?? Well not this time..
Birçok yorum okudum ve bir şeyler yazma ihtiyacı hissettim çünkü insanın bir şekilde bunu içinden atması lazım.(ne manidar ama..)
İnsanı ruhen çökerten bi hikaye. Ne kadar etkilenmedim yazar duygu sömürüsünün suyunu çıkartmış desem de duyguların gerçekliğini inkar edemem. Sadece oluş şekli ve bunun çevresinde dönen olaylar doğallıktan epey uzak. Birçok kişi Jude’un yaşadıklarını yaşasa ne tepki verirdi bilmiyorum ama bana biraz kopuk geldi.
Yaşadıkları tarif edilemez derecede ağır ama karakterin yaşamaya devam etmesi, kendi yaşamına direkt son vermemesi ve hayatına devam etmesi bir umut ışığı değil de ne? Bu adam 15 yaşına kadar yaşadığı onca acıyı travmayı yaklaşık 40 yıl yanında taşıyor ve bununla alakalı neden hiçbir şey yapmıyor? Yaşadığı onca şeye rağmen kendine bir aile bulmuş ve onu seven arkadaşları olduğu halde neden bu umudu yeşertmeye devam etmiyor? Neden bir psikologla görüşmesi kitabın son sayfalarından itibaren başlıyor?(tam da görüşmedi tabi) İnsanlara bu kadar güvenmiyorsa hayat onun için siyah beyazsa neden hemen her şeyden vazgeçmedi? Neden griliğe devam etti? İçinde bir umut var iyileşmek istiyor ama ona sunulan fırsatları sevgiyi elinin tersiyle itiyor. Diğer karakterlerin kayıtsızlığına ne demeli? Çok fazla işaret vardı ama kimsenin derinlere inmeymişi hiç gerçekçi değil..
İşte bu noktada bende kopuyo kitap çünkü yani bu kişi hukuk mezunu ve kariyerinde çok başarılı bir insan aklı başı yerinde hayatını kısmen yoluna sokmuş sadece çok kötü şeyler atlatmış ve terapiye ihtiyacı var bu da profesyonel destekle çözülebilir. Buna rağmen bir sonuç alamazsa karakteri gerçekten o zaman anlayabilirim ama denemeden kendini kapatması hiç de mantıklı değil üzgünüm. Çevresindekilere acı vermekten sakınmaya çalışıyo ama kusura bakma dostum gerçekten insanları yordun beni de okurken yordun. Yanlış okumadıysam Willem’e çarpan adamın ailesinden(ailede kronik hastalığı olan bir çocuk vardı sanırım) yüzlerce tazminat parası alması kısmını okuduğumda benim için karakter bitmişti zaten. Bu noktada sadece karaktere acıyabilirim e yazarın da zaten istediği de bu galiba.
Sadece trajedi ile insanların beğenisi kazanılmamalı ya. Edebi bir yönü yok. Çok fazla tekrar var. yan karakterlerin hiçbir derinliği yok. Kısacası böyle bir kitap yazacaksan bari her gördüğün travmatik olayı hikayene ekleyip kitabı 400 den 800 sayfaya çıkarma. Bir süre sonra sanki parodi okuyormuşum hissi verdi.
-“Daha kötü ne olabilir?”
-“Eh oldu da..”
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.