Kitabın ikinci yarısı daha cesur, daha çıplak. İlk bölümde “ne yaşadım?” sorusu varken, sonlarda “neden susmuşum?”a dönüşüyor. Evrim Kuran burada artık sadece anlatmıyor; hesap soruyor. Ama bağırarak değil, dimdik durarak.
Bu kısım özellikle şunu söylüyor:
> Toplum, kadının haddini aşmasını başarı değil ayıp sayıyor.
En vurucu tarafı şu: Yazar kimseyi şeytanlaştırmıyor. Aileyi, düzeni, iş dünyasını… Ama hepsinin kadına biçtiği görünmez sınırları ustalıkla ifşa ediyor.
Ve evet, kitap ilerledikçe insan şunu fark ediyor:
Başaramayanlar değil, başaranlar özür dilemek zorunda kalıyor.
Bu kitap bir kişisel gelişim kitabı değil; bir hesaplaşma metni.
Ne motive etmeye çalışıyor ne de “sen de yaparsın” diye gaz veriyor.
Diyor ki:
> “Yaptım. Bedelini de ödedim. Şimdi dürüstçe konuşuyorum.”
Bu kitap, çok şey yapıp çok az alkışlanan kadınların sessiz biyografisi gibi.
Eskiden “sus, ayıp” denirdi.
Şimdi bu kitapla biri çıkıp diyor ki:
“Sustum. Ayıp olan buydu.”
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.