Bahçıvan ve Ölüm, ölüm kavramını gürültüsüz, iddiasız ama insanın içine işleyen bir yerden ele alan bir kitap. Okurken ölümle yüzleştiğini fark etmiyorsun; daha çok yaşamın kırılganlığıyla, sevdiklerini kaybetmenin sessiz ağırlığıyla karşılaşıyorsun. Kitap, ölümü korkutucu bir son olarak değil, hayatın kaçınılmaz ama konuşulmayan bir gerçeği olarak anlatıyor.
Bahçıvan figürü, yaşamı temsil eden bir karakter değil yalnızca; emek veren, bekleyen, sabreden ve toprağa her gün umut eken bir insan. Ölüm ise burada düşman gibi durmuyor. Soğuk, sert ya da acımasız değil; sadece zamanı geldiğinde kapıyı çalan bir gerçek. Bu iki kavramın yan yana gelişi, kitabın en çarpıcı tarafı: yaşam ve ölüm çatışmıyor, birbirini tamamlıyor.
Yazar, büyük cümleler kurmaktan özellikle kaçınıyor. Duygular bağırmıyor, ağlamıyor; usul usul ilerliyor. Bu yüzden kitap bitince insanın boğazında bir düğüm kalıyor ama gözünde yaş değil. Okur, kendi kayıplarını, söyleyemediklerini ve yarım kalan duygularını düşünmeye başlıyor.
Bahçıvan ve Ölüm, “ölüm nedir?” sorusundan çok “yaşarken neleri ihmal ediyoruz?” sorusunu sorduruyor. Sevdiklerimize ayırmadığımız zamanları, ertelenen cümleleri ve söylenmeyen sevgiyi hatırlatıyor. Kitap, insanı karamsarlığa sürüklemiyor; aksine daha dikkatli, daha yavaş ve daha farkında yaşamaya çağırıyor.
Bu kitap, yüksek sesle okunacak bir eser değil. Sessiz bir akşamda, durup düşünmeye hazırken okunmalı. Çünkü anlattığı şey ölümden çok, hayatın kendisi.
·
603 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.