Doğa affetmez;
sadece bekler.
Kitabı bitirdiğimde “zirveye çıkma arzusu” kalmaz.
Yerine daha ağır bir soru geldi:
“Ne zaman durmak gerekir?”
Everest Günlüğü,
cesareti değil;
ölçüyü savunan nadir kitaplardandır.
Everest Günlüğü, bir dağa tırmanma hikâyesi değildir;
insanın sınır fikriyle kurduğu tehlikeli ilişkinin anlatısıdır.
Jon Krakauer bu kitabı bir kahramanlık destanı olarak yazmaz.
Tam tersine, dağcılığın romantik anlatılarını söküp atar
ve okuru şu gerçekle baş başa bırakır:
Doğa, kimsenin hayalini umursamaz.
Everest burada bir hedef değil,
yanılsamanın kendisidir.
Zirve, başarıyı değil;
kararların sonuçlarını görünür kılar.
Krakauer’in anlatımı en çok şu noktada sarsıcıdır:
Felaket, tek bir yanlışla gelmez.
Küçük ihmaller, ertelenmiş kararlar,
“biraz daha dayanırım” cümleleri
üst üste biner ve geri dönüşsüz bir an yaratır.
Kitap boyunca hissedilen temel duygu korku değildir.
Asıl ağır olan şey pişmanlık ihtimalidir.
Yazar, yaşananları süsleyerek anlatmaz;
kendini de temize çekmez.
Bu dürüstlük, kitabın omurgasını oluşturur.
Everest Günlüğü aynı zamanda modern macera kültürüne sert bir bakıştır.
Ticari başarı, prestij ve “yapabilirim” hırsı,
doğayla kurulan ilişkiyi zehirler.
Dağ artık bir sınav değil;
tüketilecek bir deneyim hâline gelir.
Krakauer’in sesi sakin ama ağırdır.
Dram yaratmaz;
dramatik olanın zaten ortada olduğunu bilir.
Bu yüzden kitap etkileyicidir.
Çünkü okur, duygusal yönlendirme olmadan
gerçeğin ağırlığıyla baş başa kalır.
Roman gibi okunsa da bu bir roman değildir.
Bu bir tanıklıktır.
Ve tanıklık, en sert edebiyat biçimidir.
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.