Bu kitapta ağaçlar sadece ağaç değil; bekleyen insanlar, yarım kalan cümleler, kapı sesi dinleyen kalpler. Zambra büyük olaylar anlatmıyor, zaten mesele de bu: asıl kırılmalar sessizlikte oluyor. Okurken “bir şey olacak” hissi hiç geçmiyor ama o şey gelmiyor. Hayat gibi. Kısa, sade, huzursuz edici..