Gılgamış Destanı’nın Ek Levhası, destanın kapanışı olmaktan çok, okura dönüp “sen ne sandın?” diyen bir metindir. On bir levha boyunca ölümsüzlüğün peşinde koşan bir kralın hikâyesi anlatılır; fakat ek levhada, bütün bu arayışın aslında baştan kaybedilmiş olduğu sessizce hatırlatılır. Gılgamış, tanrılara kafa tutan bir kahraman olmaktan çok, faniliğiyle yüzleşmek zorunda kalan sıradan bir insan haline gelir.
Ek Levha’nın en çarpıcı yönü, ölüm fikrini dramatize etmekten özellikle kaçınmasıdır. Ne büyük bir ağıt vardır ne de epik bir son. Aksine, ölüm neredeyse bürokratik bir gerçeklik gibi sunulur. İnsan, yeraltı dünyasında ne kadar “hatırlandığı” kadar var olur. Bu da destanın başından beri ima edilen o rahatsız edici gerçeği açığa çıkarır: Ölümsüzlük, bedensel bir ayrıcalık değil, yaşayanların hafızasında tutulma meselesidir.
Bu noktada Ek Levha, kahramanlık anlatısını bilinçli biçimde bozar. Çünkü Gılgamış ne tanrılara rağmen kazanır ne de kaderi yener. Kazandığı tek şey, sınırlı bir farkındalıktır. Ve belki de bu yüzden Ek Levha, destanın en insani ve en acımasız bölümüdür.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.