Bu kitabı okurken uçakları değil, insanın içindeki karanlığı izledim. Gece Uçuşu, bana göre bir cesaret hikâyesi değil; sorumlulukla yalnız bırakılmış insanların hikâyesi.
Saint-Exupéry, görev kavramını yüceltirken okuru rahatlatmıyor. Aksine rahatsız ediyor. Çünkü burada merhamet her zaman kazanmaz. Disiplin, insan hayatının önüne geçebilir. Ve insan bunu kabullenmek zorunda kalabilir. Bu sertlik, kitabın en güçlü yanı.
Gökyüzü özgürlük vaadi sunmuyor. Gece; belirsizlik, korku ve suskunluk demek. Karakterler konuşmaktan çok katlanıyor. Okur olarak ben de onların yükünü taşıdım. Kitap kısa olmasına rağmen ağır hissettirdi; çünkü söylenmeyenler, söylenenlerden daha fazlaydı.
Gece Uçuşu bana şunu düşündürdü:
İnsan, görevini seçtiğinde gerçekten büyür mü; yoksa kendinden biraz daha mı vazgeçer?
Bu kitabı, kolay etkilenmek isteyenlere değil; zor sorularla baş başa kalmayı göze alanlara öneririm.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.