Hocanın karısı hocaya gelir, der ki:
— İnan olsun sabrım tükendi, şu çocuğa bir baksana efendi. Ne uyumak bilir, ne susmak bilir. Nefes mi edeceksin, muska mı yazacaksın? Bıktım, usandım artık. Vallahi canı çıksın!
— Aman tövbe de karı, bela okumaya başlama yine. Al bakayım şu kitabı eline. Git çocuğun önünde açıver yaprakları.
— Ayy adoslar, hiç insaf var mı şunda? Ben kendi derdimdeyim, o işin alayında.
— Allah Allah! Dinlesene beni bir. Herhalde benim de bir bildiğim var. Doğrusu tuhaf millet şu kadınlar.
— Peki, dinledim, getir.
— Hayret, çocuğun uykusuzluğuna kitap bire bir gelir. Karısı şaşar kalır buna:
— Hocaa, der, uyudu. Acaba neden?
— Pek karıştırma onun orasını. Bu kitabın uyutma hassasını camiden bilirim ben. Bazen ondan halka ders veririm de, uyumadık insan kalmaz camide.
Nasrettin Hoca Hikâyeleri 
Orhan Veli Kanık
Nasrettin Hoca Hikâyeleri Orhan Veli Kanık6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.