İnsanın Kendisiyle Oynadığı Manevi YolculukDüşünce
Bazı oyunlar vardır ki, yalnızca taşlarla değil, kalple oynanır. Her hamlesi bir sır, her karesi bir hakikatin izdüşümüdür. İşte “Âriflerin Santrancı” da böyle bir oyundur: zahirin ötesine uzanan, bâtının derinliklerinde yankılanan bir çağrıdır bu.
Yüzyıllar önce, Osmanlı topraklarında halk arasında yaygınlık kazanan ve zaman zaman zarlar ya da başka türden nesnelerle bir “satranç oyunu gibi” oynanagelen bu oyun, İslam tasavvufunun büyük âriflerinden Muhyiddin İbnü’l-Arabi’nin ellerinde yeniden şekillendi. Satranc-ı Urefa, yani Âriflerin Santrancı… Ne bir zaferin ne de bir mağlubiyetin peşindedir. Bu satrançta şah yoktur, vezir yoktur. Burada rakip, nefsin ta kendisidir.
Oyuna en aşağıdan başlarsınız. Zilletten, en dipten. En üstte vuslata erersiniz. Bu bir oyun değil, bir yoldur aslında. Oyunda rakibiniz sadece sizsiniz. Oklar sizi uçurur. Kancalar sizi aşağıya çeker.
Oyuncu, zarla değil, kaderle yürür. Her kare, bir makamdır vee her durak, bir içsel sınav. Yolculuk, benlikten geçip hakikate varma çabasıdır. Bu oyunda kazanmak, kendini kaybetmektir. Çünkü vuslat, benliğin eridiği yerde başlar.
Sufi Kitap’tan çıkan Âriflerin Santrancı adlı eser, bu kadim oyunun sırlarını gün yüzüne çıkarıyor. Sadece bir oyun değil, bir öğreti, bir aynadır bu kitap. Her sayfası, içsel bir yolculuğun haritası gibi önümüze seriliyor.
Eğer sen de bu yolculuğa çıkmaya hazırsan, taşları diz, kalbini hazırla. Çünkü bu satrançta hamleler akılla değil, aşkla yapılır.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.