Bu kitabı okurken bir biyografi değil, bir gönül hikâyesi okuyanacağınızı bilmenizi isterim.
Sinan Yağmur, Neşet Ertaş’ı anlatırken sadece bir ozanı değil; garipliğiyle, suskunluğuyla, edeple yoğrulmuş bir insan hâlini anlatıyor.
Abdal kültürü ve Orta Anadolu hayranı biri olarak kesinlikle şuna inanırım. NEŞETİZM denen bir şeyin olduğuna.
Ben bu kitabı okumadan önce de neşeliyken, dertliyken, hüzünlüyken yani kısacası hangi ruh hali içinde bulunursam bulunayım Neşet ERTAŞ bir yerimden yakalar beni. İşte o yüzden diyorum ya NEŞETİZM diye.
Neşet Ertaş bu sayfalarda;
şöhretten uzak, alkıştan çok duaya yakın,
aşkı sözle değil gönülle bilen bir yolcu olarak çıkıyor karşımıza.
Onun sazı, bir müzik aleti değil;
acıya, sevdaya, ayrılığa tutulan bir dert ortağı gibi.
Neşet Ertaş’ın büyüklüğü ününde değil, tevazusunda saklı. ( Harbiye açık hava konserinde ceketini çıkarmak için seyircilerden utana sıkıla müsade istemesini hayatta unutamam.)
Aşkı anlatırken bile kendini geri çekmesi,
“ben” demeden “biz” diyebilmesi bu yüzden.
Bu eser bana şunu düşündürdü:
Gerçek aşk; yüksek sesle söylenen değil,
sessizce taşınandır.
Gerçek ozan; kendini yücelten değil,
insanı insana yaklaştırandır.
Aşkın Son Ozanı Neşet Ertaş,
türkü sevenlerin değil sadece,
insanı anlamak isteyenlerin kitabı.
Okudum, dinledim, sustum…
Ve iyi ki okudum.
Kitapta anlatılanlardan daha da fazlasını TRT de yayınlanan ve Sn. Bayram Bilge TOKEL’in danışmanlığını üstlendiği “GARİP” belgeselinde bulabilirsiniz.
Yerin asla dolmayacak…
Özlem ve rahmetle…
·
130 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
