Doksan Beş Tez, eline aldığında tarih değil isyan tutuyorsun. Luther burada filozof takılmıyor, akademik kasmıyor; adam resmen “yeter lan” diyor. Kilise kutsal bir mafyaya dönmüş, günahı parayla siliyor, korkuyu pazarlıyor, Tanrıyı vezneye çevirmiş. Luther de çıkıp kapıya çiviliyor metni “Bu düzen yalan.” Kitap boyunca hissettiğin şey şu: biri en dokunulmaz yere laf ediyor ve geri adım atmıyor. Ne kariyer hesabı var ne aman başıma bir şey gelmesin derdi; adamın derdi net: hakikat. Sokak ağzıyla söyleyelim. Bu metin, Tanrıyla insan arasına girip komisyon alanlara atılmış sert bir tekme. Cümleler kısa ama yumruk gibi, sakin ama tehditkâr bağırmadan rezil ediyor. Doksan Beş Tez sana şunu hissettiriyor. İktidar kutsal kılığa büründüğünde bile sorgulanabilir ve biri çıkar, bedelini bilerek konuşur. Bu yüzden bu kitap eski değil, zamansız çünkü düzen hâlâ düzen, korku hâlâ satılıyor, sadece ambalaj değişti. Luther burada devrimci poz kesmiyor, sadece gerçeği söylüyor ama bazı gerçekler söylendiği anda devrim oluyor.
·
160 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.