İyi Aile Çocukları
Ali Yeşilçimen “İyi Aile Çocukları”, görünürde düzgün hayatların arka odalarına açılan cesur bir kapı. Bu kitap, “iyi” olmanın yükünü sırtında taşıyanların, susarak büyüyenlerin ve kırılmamayı bir erdem sanarak kırılanların hikâyesi. Her satırda tanıdık bir sessizlik, her paragrafta içimize dokunan bir yüzleşme var.
Yazar, aile kavramını kutsallaştırmadan ama inkâr da etmeden ele alıyor. Sevginin çoğu zaman görevle, ilgisizliğin ise disiplinle karıştırıldığı evlerde büyüyen çocukların iç dünyasını yalın ama sarsıcı bir dille anlatıyor. Anlatım ne ajitasyona kaçıyor ne de yargı dağıtıyor; aksine okuru kendi çocukluğunun aynasına bakmaya davet ediyor.
Bu kitap bir isyan metni değil; bastırılmış duyguların, söylenememiş cümlelerin ve “ayıp”, “el âlem”, “sonra konuşuruz”larla ertelenmiş hayatların kaydı. En güçlü tarafı ise şurada yatıyor: Okuru suçlu hissettirmeden, savunmaya geçirmeden yakalıyor. Çünkü anlatılan hikâye başkasının değil, çoğu zaman bizim hikâyemiz.
“İyi Aile Çocukları”, geçmişle hesaplaşmak isteyenler için bir yüzleşme, kendini anlamaya çalışanlar için ise güçlü bir eşlikçi. Bitirdiğinizde içinizde tek bir soru kalıyor:
“Gerçekten iyi miydik, yoksa sadece sessiz miydik?
Ali Yeşilçimen “İyi Aile Çocukları”, görünürde düzgün hayatların arka odalarına açılan cesur bir kapı. Bu kitap, “iyi” olmanın yükünü sırtında taşıyanların, susarak büyüyenlerin ve kırılmamayı bir erdem sanarak kırılanların hikâyesi. Her satırda tanıdık bir sessizlik, her paragrafta içimize dokunan bir yüzleşme var.
Yazar, aile kavramını kutsallaştırmadan ama inkâr da etmeden ele alıyor. Sevginin çoğu zaman görevle, ilgisizliğin ise disiplinle karıştırıldığı evlerde büyüyen çocukların iç dünyasını yalın ama sarsıcı bir dille anlatıyor. Anlatım ne ajitasyona kaçıyor ne de yargı dağıtıyor; aksine okuru kendi çocukluğunun aynasına bakmaya davet ediyor.
Bu kitap bir isyan metni değil; bastırılmış duyguların, söylenememiş cümlelerin ve “ayıp”, “el âlem”, “sonra konuşuruz”larla ertelenmiş hayatların kaydı. En güçlü tarafı ise şurada yatıyor: Okuru suçlu hissettirmeden, savunmaya geçirmeden yakalıyor. Çünkü anlatılan hikâye başkasının değil, çoğu zaman bizim hikâyemiz.
“İyi Aile Çocukları”, geçmişle hesaplaşmak isteyenler için bir yüzleşme, kendini anlamaya çalışanlar için ise güçlü bir eşlikçi. Bitirdiğinizde içinizde tek bir soru kalıyor:
“Gerçekten iyi miydik, yoksa sadece sessiz miydik?·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.