Kız’la Randevu, bir hikâye anlatma çabası değildir;
bir zihnin son durağa yaklaşırken çıkardığı sesleri kayda alır.
Bu kitapta olay yoktur denecek kadar azdır.
Çünkü Elizondo’nun derdi “ne oldu?” sorusu değildir.
Onun ilgilendiği şey,
bir insanın artık devam etmeme kararını nasıl taşıdığıdır.
“Kız” bir kişi değildir.
Bir yüzü, bir bedeni yoktur.
O daha çok bir çağrıdır —
sessiz, ısrarcı ve tanıdık.
Anlatıcı onunla buluşmaya gitmez;
zaten uzun zamandır onunla yaşamaktadır.
Roman boyunca dil sadeleşir, cümleler incelir.
Bu bir estetik tercih değil;
hayattan yavaş yavaş çekilmenin dilidir.
Kelime fazlalıkları yok olur,
duygular açıklanmaz,
her şey yarım bırakılır.
En çarpıcı taraf şudur:
Kitap acıyı dramatize etmez.
Bağımlılığı bağırarak anlatmaz.
Okurdan merhamet istemez.
Tam tersine, okuru rahatsız edici bir sakinliğe zorlar.
Bu sakinlik, romanın en sert yeridir.
Çünkü burada ölüm bir patlama değil;
alışılmış bir düşünce hâline gelmiştir.
Kız’la Randevu, “neden”lerle ilgilenmez.
Sebep aramaz, çözüm önermez.
Sadece şunu gösterir:
İnsan bazen kurtulmak için değil,
yorulduğu için bırakmak ister.
Bu yüzden kitap bittiğinde bir sonuç kalmaz.
Bir ders de kalmaz.
Sadece ağır bir soru kalır:
“Bir insan ne zaman artık kalmak istemez?”
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.