Siz okumaya başlamadan önce spoiler uyarısı yapmak istiyorum. Eğer okuyacaksanız bunu bilerek okumanızı öneririm. Keyifli okumalar...
Daha öncesinde neden okumadığımı düşündüğüm bir kitap oldu açıkçası. Sade dili, anlaşılırlığı ve konusu gayet net bir kitaptı. Birbirine zıt iki insanın tanışmasını ele alan bu kitap insanı gerçekten de karamsarlığa sürüklüyor. Bir cümle vardı: "Ruh hâli her sabah olduğu gibi karamsardı." (Sayfa 17)
Bu cümle bile aslında belli ediyordu kitabın içinde barındırdığı karamsarlığı. Neyse devam edelim..
Kitap yalanlarla dolu dünyada bir gün hiçbir suç işlemese bile birilerinin üzerine iftira atabileceğinin farkına varan ve bu farkındalık sonrası herkesin kendisini yakalamak için onu gözetlediğini düşünen ve sonrasında akıl hastanesine yatırılan İvan Dmitriç ile hayatında acı kavramının bilincinde olmayan ve zamanla inandığı değerleri yitiren bir doktoru yani Andrey Yefimıç'i anlatıyor. Andrey mutluluğun insanın içinde olduğunu savunurken İvan bunun bir saçmalık olduğunu düşünüyor. Andrey'in İvan ile haddinden fazla görüştüğünü düşünenler onun da delirdiği görüşünü benimsiyor ve kitabın sonunda Andrey de akıl hastanesine yatırılıyor. Diğer hastaların aylarca hatta yıllarca dayandığı o acıya bir gün bile dayanamıyor. İşin özü şu aslında bence, o acıyı bilmeden yargılamak kolay fakat yaşaması oldukça zor. Acı çekmeden önce mutluluğu sadece kendi iç dünyana bağlamak kolay fakat acı çekince mutluluğun dış etmenlere de bağlı olduğunu anlıyor insan.
Yani bana kalırsa her şeyden önce birini yargılamadan ya da biriyle aynı konumda olmadan o kişi hakkında yorum yapmayın..
Buraya kadar okuyup sabrettiyseniz teşekkür ederim açıkçası. Uzun zamandır inceleme yazmıyordum ve bu konuda yeterince yetenekli olduğumu düşünmüyorum. Bunu bilerek okursanız sevinirim.
Keyifli okumalar dilerimm.
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.