Yine akşam vakti karanlık sokaklar içindeyim,
nereye gideceğimi bilmiyorum.
Adımlarım benden önce yorulmuş,
kalbim yön tabelalarını çoktan kaybetmiş.
Bir pencere ışığına takılıyor gözlerim,
içeride bir hayat var
bana ait olmayan.
Ben, sokağın ortasında
kendime bile misafir.
Sessizliğin sesi var bu saatte,
insanın içine doğru konuşan.
Belki yolum yok,
ama hâlâ yürüyorum…