Kitap okurken ara ara kendi ezberimi bozmayı çok kıymetli görüyorum. Fantastik, bilim kurgu, klasik kitaplar üçgeninin dışına çıkabildiğim nadir anlarda daha da nadir mutlu olarak ayrılıyorum. Kış Nişanlıları'na o nadir mutluluğu bana yaşattığı için minnettarım.
O ona aşık olmuş, öbürü ötekine; nefretten aşka, aşktan nefrete; erkek karakter şöyle şöyle çekici, kadın karakter böyle böyle alımlı... yazarken bile huzursuzlanıyorum. Elimdeki kitabı da umarım bu seçeneklerden biri değildir diyerek başladım.
Küçük küçük bu minvalde parçalar olsa da kitabın özü dokunduğu eşyaların geçmişini görebilme, aynalardan geçebilme, seraplar örebilme gibi oldukça hoş fantastik ögeleri; zekice ve sabırla dizilmiş kelimelerle ve okuyanı merakta bırakan soru işaretlerinin bolluğu ile süslenmiş. Tüm bunların üzerine oldukça beğendiğim dünya yaratma eylemi ile kitap artık tüm seriyi okuyacağım seviyesine yükselmiş bulunmakta.
Karakter gelişim ve değişimlerini, hafif zekice bulmaca çözümleri ile de süsleyebilirse; üstüne mitleri ve sembolik ögeleri çok daha ayrıntılı ele alırsa tüm seri kalbimizde kendine ait -soğuk da olsa- bir oda edinecek gibi görünüyor.
Okuduğunuz için teşekkürler.
·
280 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yaratılan dünya çok orijinal dimi :) bir yerlere gitmek için sürekli kat çıkıyorsun asansörle ya da iniyorsun, kitabın kapağı da ipucu veriyor aslında... Ophelie'nin sakarlıkları sürekli tebessüm ettirdi; Thorn karakteri ise gizemli, daha fazla diyoloğunun olmasını isterdim ben 🥹