Ben bu kitabı bitiremedim. Sevmedim de bitiremedim değil ha, kıyamadım da bitiremedim. Birinin sanki kalbimi, hislerimi senelerce, haberim olmadan izlemiş de sonradan içimi, acımı kağıda dökmüş olması gibi bir şeyle karşılaşmak beni acayip afallattı. Ve bitiremedim. Altı çizili cümle diye bir şey vardı da, bu kitaba kadar altı çizilmiş sayfalar diye bir mefhum yoktu bende. Baktım cümlelerin hepsinin altını çizsem hiç hoş olmayacak, fihrist kısmında en sevdiğim kısımların başına yıldızlar kondurdum.. Hatta bir gün annem nasılsın diye sorduğunda bir kısmı (yaklaşık 3 sayfa) anneme okudum. Dedim işte böyleyim. Dedim işte böyle hissediyorum. Tuğba Hanım'ın kalemine sağlık. Ne diyelim, daim olsun... (ehram, evime döndüm gibi bir metni yazıp, olabilecek en güzel şekilde seslendirip ağlama isteklerimize bir bahane olduğu için de sonsuz teşekkürler)
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.