çürümeyi “ahlaki yozlaşma” diye açıklamak, sorumluluğu muğlaklaştırır ve siyasal boyutu görünmez kılar. oysa çürüme, yalnızca yukarıdan dayatılan bir sonuç değil; gündelik kabullerle yeniden üretilen bir düzendir. bu yüzden çözüm geleceğe ertelendikçe anlamını yitirir.
güvenlik ve beka söylemi bugünü dondururken, umudu tüketir. devlet ile birey arasındaki mesafe büyüdükçe, yurttaş siyasal özne olmaktan çıkar, yönetilen bir kitleye dönüşür. burada sorun sadece iktidar değil, bu durumu normalleştiren kabuldür.
ahlak, ideal bir gelecek vaadi değil; şimdi alınan bir tutumdur. özgürlük de soyut bir hak değil, yüzleşme cesaretiyle ölçülür. eskiyi yıkıp yerine anlam koymayan her “yenilik” yalnızca başka bir boşluk yaratır. umut ise beklemek değil, sorumluluk almaktır.
4/12/2025
00.49
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.