Bitirdiğimde içimde kalan duygu çok netti: Sessiz ama ağır, sade ama sarsıcı bir metin okumuştum.
Kitap, büyük olaylardan çok küçük anların, söylenmeyenlerin ve bastırılmış duyguların etrafında dönüyor. Ginzburg’un dili son derece yalın; süslü cümleler yok, dramatik yükselmeler yok ama tam da bu sadelik insanın içine işliyor. Anlatıcı, yaşananları neredeyse duygusuzmuş gibi aktarırken, okur olarak duyguyu bütün ağırlığıyla sen hissediyorsun. Bu terslik kitabın en güçlü tarafı.
Evlilik, iletişimsizlik, yalnızlık ve çaresizlik gibi temalar öyle tanıdık ki… Karakterlerin birbirine dokunamayan halleri, yanlış anlaşılmaları ve sessiz kabulleri çok gerçek. Okurken “böyle ilişkiler gerçekten var” dedirten bir dürüstlük var metinde. Ginzburg, yargılamıyor, açıklamıyor, ders vermiyor; sadece olanı olduğu gibi bırakıyor. Bu da kitabı daha da çarpıcı kılıyor.
İşte Böyle Oldu, az sayfayla çok şey söyleyen, sessizliğiyle bağıran kitaplardan. Bittiğinde insanın içini hafifçe acıtan ama edebiyatına hayran bırakan bir okuma deneyimi sundu.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.