Gönderi
Şeyma Öztürk
Sevmek, Sevinmek, İyi Şeyler Üstüne'yi inceledi.
116 syf.
·
2 günde
·
10/10 puan
Ara Güler'in; "Dobra dobra konuşurdu. Kimseden korkusu yoktu. Ha bir de kafa dengiydi. Matraktı. Öleceğini nereden bilelim ulan?" dediği ve 2015 yılında hayatını kaybeden Yaşar Kemal'le yüz yüze tanışma fırsatı bulamadım ben. Bu benim içimde bir yaradır. Kendisiyle karşılıklı oturup doyasıya sohbet etmek isterdim. Buna rağmen okuduğum her eserinin derinlerinde buldum kendimi. Kimi zaman İnce Memed'in Hatçe'si, Dağın Öte Yüzü serisinin Meryemce'si, kimi zaman da Fırat Suyu Kan Akıyor Baksana'nın Poyraz Musa'sı ve daha nicesi oldum. Fakat bugüne dek okuduğum eserlerinde hep başkalarının hayatına ortaklık etmiştim. Sıra kendisiyle yarenlik etmeye gelmişti, oturduk karşılıklı ve başladık sevmek, sevinmek ve iyi şeyler üstüne konuşmaya. Dertli dertli anlatmaya başladı Büyük Usta. Neden bizim halkımız sefâlete mahkûm olsun, neden bir yanımız uzaya giderken bir yanımız yerlerde sürünsün, neden halkımız kandırılarak ezilsin, diyerek vurdu sazın teline. İçim cız etti. Ne kadar da doğruydu söyledikleri. 1960'lı yıllarda bunu söylerken Yaşar Kemal, göz ucuyla günümüze bir baktım; hiçbir şey değişmemişti. Hâlâ ülkenin bir tarafı refah içinde yaşarken diğer tarafı sefâlet içinde yüzüyordu. Hâlâ pek çok meyveyi tatmamış çocuklar, deniz görmemiş insanlar, bir çift yeni ayakkabısı olan ve eskimesin diye giymeye kıyamayan yavrular vardı. Bunları düşündüğüm sırada "Bir Japon filmi var, adı Çıplak Ada, izledin mi?' diye sordu. İzlemediğimi anlayınca başladı anlatmaya ve Japonya dahi bu film ile dünyaya yoksulmuş imajı verirken, biz gerçek yoksulluğumuzu görmezlikten geliyoruz, diye ekledi. O an aklımdan ülke olarak ne kadar boş şeylerle uğraştığımızı geçirdim. İnsanımızın sıkıntılarına farkındalık oluşturmak adına kullanabileceğimiz medyayı, ne kadar faydasız yayın varsa ona harcıyoruz dedim kendi kendime. İnsanların kalbine dokunabilmek, dertlerine derman olabilmek varken önemsiz sıkıntılar yaratıyorduk kendimize. Muhabbet koyulaşınca konu öğretmenlere geldi tabii. Ne güzel günlerdi, köy enstitüleri vardı, insanlar okuyor, öğreniyor, aydınlanıyordu, insanlığa umut oluyordu dedi coşkuyla. Köy enstitüleri kalsaydı, kırk bin köye kırk bin öğretmen olacaktı, derken coşkusu bir nebze olsun azaldı. Ortak bir üzüntüyü paylaşırken neden geçmişten bu yana yeniliklerin önünü her fırsatta kapatma çabası içerisinde olduğumuzu düşündüm. Bir şeyler daha iyiye gidebilecekken her şey gittikçe kötüleşiyordu. Yetenekli, değerli pek çok insan sudan sebeplerle ya çürümeye mahkûm ediliyor ya da beyin göçüne maruz bırakılıyordu. Öğretmenlik mesleğinin itibarı yerlere inmiş, değersizleştirilmişti. Eskiden yolda görünce dahi saygıda kusur etmediğimiz öğretmenlerimizin emeklerine şimdilerde sözlü ya da fiziksel şiddetle karşılık veriliyordu. Ne hâle gelmiştik bizler böyle? Lisansımın Tarih olduğunu öğrenince Hitler dönemine gidelim, dedi. Tarihin karanlık dönemine doğru yola çıktık. Yahudi soykırımından dem vurup yüzyıllar boyunca insanlığın maruz kaldığı işkencelerden söz ettik. Hapishaneler, susuzluk, açlık, dayaklar, hamam cezaları, hava cezaları ve daha nicesi... Keşke bu konuda değişen bir şeyler olsaydı en azından. Adaletin hakiki mânâda icra ettiğı, tabiri caizse at izi ile it izinin birbirine karışmadığı bir ülke haline dönüşebilseydik. Ama bütün olumsuzluklara rağmen yolumuzun sonu yine insanlığa çıktı. Ahmet Hamdi, "Her şeyin bir çaresi vardır. Fakat insan bozuldu mu, bunun çaresi yoktur." diyordu ama bizim insanlıktan hâlâ umudumuz vardı. Ne çok yaramız, derdimiz varmış insanlığa, ülkemize dair. Ben böyle kara kara düşünürken muzip bir tebessümle yüzüme bakarak, 'Ben can çıkmayınca huy değil de, umut çıkmaz diyen adamım. Onun için bu düzenden bile, bu karmaşadan bile bir umut umuyorum." dedi. Gülümsedim. Umut dedim, ne güzel şey... Hep kötü şeylerden bahsettik; güya sevmekten, iyi şeylerden bahsedecektik dedim çekinerek. Kederli bir biçimde başını eğerek, "Ben sevgiden, sevinçten söz açmak istemez miyim, delice, çılgınca, içim taşa taşa, bir sevinçten söz açmak istemez miyim? Ben sevinçli adamım. Bu dünya böyle olmasa, böyle kara, karanlık olmasa, ben sevinçten taşar coşardım. Yaradılışım karanlıktan çok aydınlığa, acıdan çok sevince... Ne çare, ne çare ki sevinmek gelmiyor elimden..." diye seslendi. Anlatacak çok şey vardı ama sohbetin sonuna gelmiştik artık. İstemeden de olsa yanından ayrılırken, Ne güzel adamsın sen, dedim içimden. İnsanını her şeyiyle düşünen, herkes için yaşanılabilir bir dünya dileyen ve bu uğurda sözünü yükselten, yazdığı eserin sonunda adalet zulme galip geldi diye ağlayacak kadar ümitvar, yüreği sevgi dolu bir adam... İyi ki geçtin bu dünyadan, iyi ki sıcacık kelimelerinle dokundun kalplerimizin en ince yerlerine, iyi ki...
Sevmek, Sevinmek, İyi Şeyler Üstüne
OKUYACAKLARIMA EKLE
5
Yorum
12
Paylaşım
108
Beğeni
Yorum yapabilmek için giriş yapmanız gerekmektedir.
En Yeniler 
İkbal Ç.
İncelemenizi okuyupta kederlenmemek mümkün değil: '( memleketimizde onca zamanlar birşeylerin değişmemiş olduğu gerçeği o kadar can yakıcı ki... Çok samimi çok gerçek bir inceleme olmuş yüreğinize sağlık !
1
1
Şeyma Öztürk
Çok teşekkür ederim. :) Ne yazık ki hâlâ yerimizde sayıyoruz. Keşke bir şeyler iyiye gitseydi de bunları yazmak zorunda kalmasaydım.
1
Semih
Maalesef benim anlamadığım ve üzüldüğüm bir konu var. Nasıl olur da böyle güzel yazılar veya incelemeler 5-6 beğenide kalır? Sanırım buna karşı yapacak bir şey yok. Tamamen objektif bakıyorum ve çok güzel bir yazı yazdığınızı düşünüyorum. Teşekkür ederim değerli cümleleriniz için. Keşke Yaşar Kemal'i çok daha yakından görüp duyabilseydik...
1
6
Şeyma Öztürk
Çok teşekkür ederim Semih Bey, beğenmenize sevindim. :) İnsanlar çoğunlukla okumaya üşeniyor bence. Sayılı da olsa kalifiye birkaç okurun bile okuyup dönüt vermesi beni mutlu ediyor. O yüzden iyi ki varsınız. Yaşar Kemal’e gelince, hayatteyken kendisinden istifade edemedik belki ama en azından o güzel fikirlerinin ve duygularının hürmetine kendisini anlamaya çalışıp, umarım başkalarına da anlatabiliriz. :)
5
Selman Ç.
Ne güzel bir sohbet olmuş böyle. Keşke dediğin gibi yaşarken fırsatını bulup iki kelam edebilseydik. Daha öncede yazdım Yaşar Kemal'i anlamak için bu eserinmutlaka okunması gerekiyor. İnsan sevgisini, doğa sevgisini çok net görebiliyoruz. 1960 ile 1993 yılları arasında çeşitli konuşmalarını içeriyor. Dediğin gibi o zamanlardan bu zamanlara baktığımızda pek bir şeyin değişmediğini görmek de üzüntü verici ve yazarı anlama, değer verme konusunda nasıl da eksik olduğumuzun kanıtı. Emeğine sağlık. Yaşar Kemal'i kendi dilimizden okuyor olmak büyük bir şans bizim için.
1
2
Şeyma Öztürk
Teşekkür ederim Selman. :) Keşke edebilseydik, keşke... Çok haklıymışsın, Yaşar Kemal’i kendi dilinden anlayabileceğimiz en verimli eser.
1