“Acaba” dediğimiz her şey, yaşanmamış bir hayatın hayali. Ve hayal olduğu için de çoğu zaman gerçeğinden daha kusursuz görünüyor. Oysa seçseydik, onun da kendi yorgunlukları, pişmanlıkları, eksikleri olacaktı.
Bence insanın elindekine yetinememesi biraz da buradan geliyor:
Yaşadığımız hayat somut, kusurlu, bazen acı verici.
Seçmediklerimiz ise tertemiz, sorunsuz, yalnızca “olabilirdi”.
İşin en garip yanı şu:
Aynı anda hem özgürüz hem mahkûm. Seçim yapma özgürlüğümüz var ama seçtiğimiz an, diğer bütün ihtimallerin yasını tutmak zorunda kalıyoruz.
Belki de olgunluk dediğimiz şey, “doğru hayatı yaşamak” değil;
seçtiğimiz hayatın sorumluluğunu, seçmediklerimizin hüznüyle birlikte taşıyabilmek.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.