Spoiler İçerebilir
Bilim kurgu gibi gorunen psikolojik dram.
kitabın enteresan bir konusu var . 68 IQ olan Charlie'nin zeka yulseltme deneyine katilarak 180 IQ seviyesine cikis hikayesini anlatiyor. "I dint understand, I dint remembir" ile baslayan kitap "I understand everything and every language now" ile devam edip "Please ... please ... dont let me forget how to reed and rite..." ile sona yaklasti ve "I bet Im the frist dumb persen in the world who found out some thing inportent for sience. I did somthing but I dont remembir what." ile sonlandi. Ben keyifle okudum kitabi, ortalama zeka seviyesinin disindaki insanlar dunyayi nasil algiliyor merak ederdim. Buna dair bir fikir vermis oldu. İlk basta Charlie'nin o saf ve hicbir seyi algilayamayisi komik gelmisti, kitapta retarted bireylere gulen insan grubuna dahil oldum sayilir :/ (kitap ilerledikce aslinda o insanlarin ne kadar zalim oldugunu tekrar gorup Charlie'ye guldugum icin de biraz pismanlik hissettim.) daha sonra Charlie'nin daha akıllı olma motivasyonunun ardindaki tramvayi fark etmeye basladim. Charlie operasyondan onceki halinde bile daha akıllı olursa annesinin onu sevecegine inaniyor. Annesinin sevgisini elde etmeyi bu kosula bagliyor. Ayrica akilli olursa arkadaslarinin olacagini ve asla yalniz kalmayacagina inaniyor. Akillandikca da durumun hiç de oyle bekledigi gibi olmadigini fark etmeye basliyor ve bu sefer daha da yalnizlasiyor. Sevilmeyisinin sebebi kendi zeka geriligi degil annesinin onu oldugu gibi kabul edemeyisi oldugunu, akilli sandigi insanlarin cok da akıllı olmadigini fark ediyor filan. Gecmisini hatirladikca beni de kendisiyle birlikte huzun deryasina cekiyor. Annesinin onu oldugu gibi kabul edemeyip kapasitesinin otesine zorlamasi ve en sonunda da gozden çıkarmasi, babasinin onu annesine karsi korumada yeterince cabalayamayisi, kiz kardesinin sirretligi vs. Kucuk bir cocuga bunlarin yasatilmis olmasi okurken bile dayanilmazdi.
Kitap boyunca degisim yasayan tek kisi Charlie olmuyor. Okurun icinde de surekli bir degisim yasaniyor hikaye boyunca.
Bunların otesinde kitapta bana en cok dokunan yeri yuksek zeka gibi bir nimeti, gorunmeyenin otesini gorebilmeyi, gizli anlamlari cikarabilmeyi, birbirinden farkli konularin aslinda buyuk resimde birbirine baglandigini gorup tattiktan sonra bu zevkleri kaybedecegini ve eski karanligina donecegini, bunu engellemek icin yapabilecegi hicbir sey olmadigini bilmesiydi. Bir seyin, nasil bir sey oldugunu bilmeden once yoklugu cok etkilemiyor ama onu tadip, zirvesine cikip sonra elinden kayip gidisini izlemek buyuk bir iskence.
Ayrica kitap bana tekrar sunu gosterdi:
Charlie kitap boyunca cok hizli bir degisim yolculugu yasiyor ama bu surecin icinde degismeyen tek sey onun sevgiye ve kabul gormeye olan acligi.
Zeka bize verilen en kiymetli hediyelerden biri, evet ama daha da kiymetli olan seni oldugun gibi seven ve kabul gormek icin degismek zorunda olmadigini hissettiren insanlar.
Algernon'un sonu da uzucuydu bari biraz daha yasasaydi ya.
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.