Bahçıvan ve Ölüm kitabında hislerimi anlatmaya nerden başlasam bilemedim...
Toprağın Hafızası ve Veda Sanatı gibiydi...
Bazı kitaplar vardır, bittiğinde kapağını hemen kapatamazsınız; bir süre elinizde tutar, uzaklara dalarsınız.
Georgi Gospodinov’un "Bahçıvan ve Ölüm" kitabı benim için tam olarak böyle bir deneyim oldu.
Kitap, ölümü karanlık bir son olarak değil, bir bahçıvanın sabrıyla işlenen bir "olgunlaşma" süreci olarak anlatıyor. Yazar, hayatı bir bahçeye benzetirken bize şu soruyu fısıldıyor: “Eğer her şey bir gün toprak olacaksa, bugün ektiğimiz sevginin ne önemi var?”
Cevabı ise satır aralarında gizli: Bir bahçıvan için hiçbir çiçek boşuna açmaz, hiçbir yaprak boşuna dökülmez. Veda etmek de aslında hayatın bir parçası, tıpkı mevsimlerin değişmesi gibi. Gospodinov, hüznü öyle zarif bir dille işlemiş ki, okurken kalbinizdeki kışın yavaş yavaş bahara döndüğünü hissediyorsunuz. Eğer ruhunuzu dinlendirecek ve size var olmanın kıymetini hatırlatacak bir mola arıyorsanız, bu sessiz başyapıta mutlaka ama mutlaka şans verin.
#bahçıvanveölüm
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.