Köleler Adası öyle “aklım yandı” kitabı değil daha çok “fikir güzel ama tam oynanmamış” hissi veriyor. Marivaux sahaya çok sağlam bir top atıyor efendiyle kölenin yerini değiştiriyor, gücü elden ele dolaştırıyor ve “bak bakalım adamlık mevkiye mi bağlı?” diye soruyor. Soru net, soru sert ama cevap biraz aceleye gelmiş. Kitap başta güzel açılıyor; kölelerin efendilere hesap sorduğu sahnelerde insan “hah şimdi başlıyor” diyor, şimdi içler dökülecek, şimdi düzen parçalanacak sanıyorsun ama tam gaza gelmişken yazar frene basıyor. İsyan dediğin şey bir anda terapi seansına dönüyor; ada sanki devrim alanı değil de kişisel gelişim kampı. “Hatalarını kabul et, özür dile, tamam barışalım” noktasına bağlanıyor ki insan ister istemez “kanka bu kadar mı?” diyor. En büyük eksiği de burada: kitap fazla yumuşak. Yıllarca ezilmiş köleler gücü ele geçirince inanılmaz hızlı bir olgunluk yaşıyorlar, öfke yok, intikam yok, güç zehirlenmesi yok. Bu kadar kısa sürede bu kadar bilinç biraz masal tadı veriyor. Yazar sanki özellikle risk almamış; yeni zalimler çıkar mı, güç kimin eline geçerse geçsin çürütür mü gibi soruların etrafından dolanmış. Karakterler de derinleşecek gibi olup yüzeyde bırakılıyor; psikoloji var ama yarım, felsefe var ama diş göstermiyor. Her şey ayarında ama ayar fazla kısık. Bu kitap sistemi yıkmıyor, sadece uyarıyor; tokat atmıyor, kaş kaldırıyor. O yüzden 10 üzerinden 6. Fikir sağlam, mesaj önemli ama cesaret eksik. Okunur, düşündürür ama sarsmaz. Bitince de insanın aklında şu kalıyor: “Güç değişiyor ama insan pek değişmiyor” keşke Marivaux bunu söylerken biraz daha kirli, biraz daha gerçekçi olsaydı.p
·
180 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.