Entel Ektüel, adının ironisiyle başlayan ve tam da bu ironinin içini yavaş yavaş dolduran bir kitap. Büyük laflar etmiyor, iddialı bir felsefi poz da kesmiyor ama insanın içine sessizce yerleşmeyi başarıyor. Ben okurken bunu hissettim: bağırmadan, zorlamadan, “bak burası önemli” demeden içimi ısıttı.
Ziya Bey’in savrulmaları, televizyonu balkondan aşağı atacak noktaya gelişi; aslında modern hayatın gürültüsüne, fazlalığına ve anlamsız tekrarlarına karşı bir tepki gibi duruyor. Entel görünme çabasıyla sade kalma arzusu arasındaki gelgitler, tanıdık bir yorgunluğu hatırlatıyor. Kitap boyunca hem gülümsedim hem de bazı satırlarda durup düşündüm: “Ben de bazen tam olarak böyle hissediyorum,” dedim.
Ancak aklımda bir soru kaldı. Recep’in sırrı neydi? Yazar bilinçli olarak mı muğlak bıraktı, yoksa ben bir yerde gözden mi kaçırdım, emin değilim. Keşke biraz daha açık edilseydi; belki de edilmemesi gerekiyordu. Belki de o sır, kitabın okurla kurduğu gizli anlaşmanın bir parçasıydı.
Sonuç olarak; büyük beklentilerle değil ama açık bir zihinle okunduğunda, insanın ruhuna iyi gelen, sade ama sahici bir metin. Gürültüden yorulanlara, entel olmaya çalışmaktan sıkılanlara ve hâlâ “basit” olanın gücüne inananlara iyi geleceğini düşünüyorum.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.