İnsanı darmadağın ediyor..
Büyük cümleler kurmadan büyük duygular anlatan bir kitap bu. İlk cümle bile yeter: “Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
35. bölüme geldiğimde durup kitabı iki hafta elime alamadım. Karakterin ölümüne kendimi hazır hissetmedim. Sonraki birkaç bölümü gözlerim dolu okuyabildim. Yazarın Babasının ölümünü ve sonrasını anlatmaya devam edebilmek için aralara babasından miras kalan hikayeleri katması bana bile iyi geldi. Yazar, yazıyı bir direnç biçimi olarak konumlandırmış ama bu direnç savaşçı değil: Ölümü inkâr etmeyen, fakat anlamlandırarak ona katlanmayı mümkün kılan bir olgu. Hikâye kurarak, babasının yok oluşuna karşı “iz bırakma” arzusunda.
Ölümü reddetmeden ama ona anlam katarak baş etmeye çalışıyor.
Hafıza kimi karakterler için bir sığınak: Sevdiklerini hatırlayarak var ediyorlar. Kimileri içinse ağır bir yük: Unutamadıkları için ilerleyemiyorlar.
Bu kitaptaki parçalı anlatımı sevdim. Sabır ve yavaşlık baskın. Acele etmeden hissetmeye davet ediyor; sezgisel okuma alanları açıyor.
Ölüm temasına rağmen kasvetli değil; hüzünlü, ama ağır değil aynı zamanda şefkatli ve sıcak. insanı kendi hayatını düşünmeye iten bir anlatı.
Bu kitaptaki yaşanmışlık hepimizin kafasında bir yerlerde duran şeyler…
Kaybı yaşayan/yaşamayan herkes kendinden bir şey bulabilir.
Çünkü hepimizin bir “bahçıvanı” var; kimimiz için baba, kimimiz için başka biri.
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.