Osamu Dazai’yi ilk kez okudum ve Pandora’nın Kutusu kesinlikle kolay sindirilecek bir kitap değildi ama bir şekilde içine çekiyor. Hikâyede çok büyük olaylar yaşanmıyor gibi ama satır aralarında dolaşan o duygu yoğunluğu epey hissediliyor. Ana karakterin gözünden bakmak, dünyayı onun biraz kopuk ama derin bakışıyla izlemek yer yer yorucuydu ama bir o kadar da etkileyiciydi.
Bazı bölümler gerçekten ağır geldi, bazı yerlerdeyse karakterlere tam yaklaşacakken sanki uzaklaştım. Ama belki de yazarın yaratmak istediği o uzaklık hissiydi zaten. Kitabın genelinde hep bir “anlamaya çalışıyorum ama bir şeyler eksik kalıyor” hali vardı. Bunu sevdim mi emin değilim ama düşündürdü, o kesin.
Dazai’nin dili sade ama bazı cümleler bayağı etkiledi beni. Hani ne dediğini tam çözemiyorsun ama bir şekilde seni yakalıyor ya, öyle bir şey. Belki de en çok o hissi sevdim.
Okurken zaman zaman bunalttı, ama aynı zamanda merak da ettirdi. Beni tam olarak içine almasa da, bir yerlerde içime dokunan bir şeyler bıraktı.
Genel olarak tam bayıldım diyemem ama aklımda kalacak bir kitap oldu. Sessiz sakin ama biraz da karanlık bir iç yolculuk gibi hissettirdi. Dazai’yle tanışma kitabım böyle oldu, diğer kitaplarını okumak istiyorum açıkçası.
·
56 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.