BAYRAM ALİ OKUMUŞ-ARDİYE'DE UNUTULAN İNSANLIK
"ArdiYede Unutulan insanlik". ismiyle bile aslında kitabin temel metaforunu çok güçlü bir sekilde kuruyor İnsanlığın bir "ardiye"ye, yani kimsenin uğramadığı, tozlanan. kullanılmayan, hatırlanmayan bir köşeye kaldırılması... Bu atmosfer kitap boyunca hem olay Orgüsünde hem karakterlerin iç dünyasında kendin hissettiriyor. Roman, insanın modern dünyada nasıl yavaş yavaş mekanikleştiğini, hislerini vicdanını ve empatisini kaybedisini çok keskin ama aynı zamanda duygusal bir dille anlatıyor. Olay örgüsünde karakterlerin yaşadığı değişimler aslında doğrudan toplumun geçirdiği dönüşümün bir yansıması. insan ilişkileri sahteleşmiş herkesin içindeki gerçek "insanlık" rafların en arkasına itilmiş ve kimsenin elini uzatıp tozunu almadığı bir hatıraya dönüşmüş gibi. Yazar bunu sadece soyut bir fikir olarak bırakmıyor; karakterlerin gündelik yaşamlarındaki kopukluklarla, birbirlerine dokunamayan ruh hâlleriyle, bazen bir cümleve bile sığan içsel çöküşleriyle örneklendiriyor. Kitaptaki dünya, kaba bir distopyadan çok, bugünün hafifçe karartılmış bir aynası gibi. Bu da romanı okurken okurun sık sık "aslında biz tam olarak böyle yaşamıyor muyuz?" diye düşünmesine yol açıyor. Kitap boyunca en güçlü his, unutuşun yarattığı sızı. İnsanlar hâlâ yașıyor, çalışıyor, konuşuyor ama "insanlık"la aralarına tuhaf bir mesafe girmiş. Bu mesafe romanın içindeki küçük sembolik anlarla cok net hissediliyor: bir bakışın anlamını yitirmesi, bir yardım isteğinin cevapsız kalması, bir çocuğun saf sorusunun yetişkinler tarafından duyulmaması... Bu ayrıntılar kitabı hem daha gerçekci hem de daha hüzünlü kılıyor
Bayram Ali Okumuş`un üslubu ise kuru bir eleştiri sunmaktan çok daha içten. Okuruna kızmadan bağırmadan, kimseyi suçlamadan ama çok derinden sarsacak sekilde "biz neyi kaybettik?" sorusunu sorduruyor. Kitabın sonunda büyük bir devrim ya da mucizevi bir cözüm yok; fakat o ardiyenin kapısı hafifçe aralanıyor ve okura "içeriyi temizlemek hâlâ mümkün" hissi veriliyor Bu da romanı karanlığa gömülmek verine umutla bitiren bir ton yaratıyor.
"Ardiyede Unutulan insanlık" hem içsel bir sorgulama romanı. hem toplumsal çürümeye tutulmuş bir ayna, hem de insanlığın nereye saklandığını bulmaya çalışan oldukça dokunaklı bir hikâye. Okurunu yormadan düşündüren, eleştirmeden fark ettiren, karamsarlığa saplanmadan incitici bir gerçeklik gösteren bir kitap.
·
108 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.