Okuyucuyu “zeki”yerine koyan nadir kitaplardan.Alıntı
Kitabı bitirdiğimde Fannynin hayal ürünü olup olmamasından çok, anlatıcının kime ait olduğu kafamı kurcaladı. Okurken bazen anlatıcının, Fannynin dünyaya tutunabilmek için kurduğu bir ses olduğunu düşündüm; düzenleyen, ölçen, anlamlandıran bir iç akıl gibi. Fanny taşarken anlatıcı toparlamaya çalışıyor sanki. Bu hâliyle roman bana fenomenolojiye çok yakın geliyor: olan bitenden çok, olanın nasıl yaşandığı önemli. Yani gerçek ne, hayal ne sorusundan ziyade, bilinçte nasıl göründüğü meselesi. Aynı zamanda varoluşçu bir tarafı da var; insanın kendisiyle, seçimleriyle ve bu dünyada tutunma biçimiyle yalnız kalmasını hatırlatıyor. Kim gerçek, kim hayal özellikle netleştirilmemiş gibi; belki de bilinç zaten böyle çalışıyor. Okurken ister istemez kendi iç dünyamı da sorguladım. Kurcalamak yerine sorgulatan, okuyucuyu salak yerine koymayan bir kitap.
·
126 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.