BÜLENT YÜNEY-NIETZSCHE'NİN CİNİ Romanın merkezinde, yetmiş dokuz yaşındaki felsefe profesörü Murat Gökmen var. Kalp krizi geçiriyor ve bilinci ile bilinçdışı arasında gidip geldiği bir eşik hâlinde kalıyor. Bedeni makinelere bağlı, ama zihni uyanık ve hesaplaşmaya çok hazır. Işte bu noktada, bilincinin derinliklerinden ona bir rehber gibi görünen "Nietzsche'nin Cini" beliriyor. Cin, Murat'a bir soru soruyor: "Hayatını, hiçbir saniyesini değiştirmeden sonsuz kere yaşamayı kabul eder miydin?" Bu aslında Nietzsche'nin "ebedi dönüş" sorusu. Ve roman boyunca Murat, bu sorunun kıskacında kendi hayatına doğru bir içsel yolculuğa çıkıyor.
Bu yolculukta:
• Çocukluk travmalarına
• Aşklarına
• Seçimlerine
•Hatalarına
• Pişmanlıklarına
• Kırdığı insanlara
• Ve kaybettiklerine tek tek dönüyor. Özellikle:
• Nermin ile yaşadığı aşkın kırılganlığı
• Beyza ile kurdugu bağ
• Kızı Eylüle duyduğu koşulsuz sevgi onun yaşamındaki dönüm noktalarını olusturuyor. Bu hatıralar:
sadece hüzünle değil, sevgi, kaygı, suçluluk ve hesaplasma ile iç içe geçmiş
Roman aslında ölümü bekleyen bir adamın içsel mahkemesi.
Bülent Yüney'in dili:
• sade ama felsefi
• derin ama akıcı.
• duvgusal ama ajitasvonsuz.
Okuru zorlamayan ama düşündüren bir anlatımı var.
Metin, felsefi kavramları teorik bir ağırlıkla değil; insanın en çıplak hâliyle, yaşamın içinden anlatıyor Cin karakteri ise:
• ne tamamen fantastik
• ne de tamamen gerçek
Dolayısıyla roman, psikolojik,felsefi, içsel yolculuk türünün çok güzel bir örneği olduğunu düşünüyorum Kitap aslında şu sorular etrafında dönüyor:
• İnsan yaptığı hatalarla barışabilir mi
• Affetmek önce kendini affetmek midir?
• Özgür irade ile kader arasında nasıl bir çizgi vardır?
• "Keşke" demeden yaşamak mümkün mü?
• Yaşadığımız hayatı kabul edebilmek, cesaret midir? Ve en kritik olan:
Eğer her şeyiyle yeniden yaşamak zorunda olsan, "Evet" diyebilir misin?
Bu soru hem umutlu hem sarsıcı. Çünkü cevap:
• mükemmel bir hayat yasamış olmakla ilgili değil yaşadığını kabul edebilmekle ilgili.
Bir bakıma kitap
İnsan olmanın ağırlığını ve armağanını aynı anda anlatıyor.
Edebi anlamda:
• Içsel monologlar güçlü
• Karakter derinliği iyi verilmiş
• Duygusal atmosfer çok başarılı
• Felsefe-edebiyat dengesi doğal
• Okuru düşünmeye davet eden bir yapı var.
Romanın derinliği, olayların büyük ve dramatik olmasından değil; gündelik bir hayatın içindeki görünmez kırılmalardan geliyor.
·
125 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.