Kendini bulmaya çalışan ama aslında benliğinden kaçan bir kadın...
En kötü zamanında, beklenmedik bir şekilde yıllarını bulan bir adam...
Birbirlerinin kalplerini ' Kalbin, şehrim. ' diyerek bir Haziran gecesinde şehirler kuran onlar...
Akasya, bir seçim yaparak hayatında yeni bir yola girerek o yolda yürümek ister. Her gittiği yerde kendisine bambaşka bir hikaye kurar. Hepsi benliğine bir iz bırakır.
Ancak bir tanesi geçmişin soluk seslerinde iz bırakarak kaybolur ve kendine yeni bir yol açar. Bu yol yıllar sonra seçeceği bir yol olacaktı.
Akasya ve Yekta'nın bilinmeyen yolları, Ankara Kalesi'ne giden o yokuş, seçimler... Hepsinin bedelini ödeyecek kazanılan kimlikler.
Ben bu hikayede, fedakarlığı ve kaçışı gördüm. Kendi seçimlerinden olmasa da kendi benliğinden kaçan bir kadın tanıdım. Kendinden kaçarak aslında kendine yaklaşan birini tanıdım.
Yazım dili akıcı, olay örgüsü akıcı, yaşanılan bütün anılar acı verici ama bir o kadar da iz bırakıcıydı. Bir taraftan ' Çinçin Bebesi ' lakabı beni fazlasıyla cezbetti diyebilirim.
Kaç tane ss alarak alıntı hazırlayacağımı size söylemiyorum. Çünkü ben de bilmiyorum. (O kadar fazla ki... )
En güzel sözler, her zaman yaralanarak iz alan mezarlıktan doğar bana göre. Bunun için tek söyleyeceğim, kendi mezarlığında kendine yabancı olma.
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.